Aan tafel

Column: ikWik

Aan tafel

Wat dacht je van een gebakken eitje? Voor de een een eitje, voor de ander allerlei zorgen. Wanneer je niet in staat bent om eieren te kopen. Of wanneer je besluit om een maaltijd over te slaan. Ook de spiegel die tegenover je staat helpt je niet om je van het gevoel van eenzaamheid te gaan verlossen. En je bent ook niet in staat om je buren lastig te gaan vallen. Buren die te goeder trouw wel geregeld een pannetje op je stoep neerzetten. Waardoor je je bezwaard voelt omdat je niet in staat bent om iets terug te kunnen doen. Vandaar ook dat jouw gordijnen veelal gesloten zijn. Het heeft wat weg van toen je kind was, je handen voor je ogen deed en dacht dat je dan niet gezien zou gaan worden. Maar als eerste werd afgetikt.

En toch zijn er tegenwoordig initiatieven die er niet om liegen. Samen eten aan de ‘Aanschuiftafel.’ En dat voor een prijs die nog wel het nodige kost (12,50 euro), maar je ook in de gelegenheid stelt om kennis te nemen van die andere ‘Aanschuiftafelgasten’. Ook Hal 25 heeft zo’n initiatief omarmd. Daar is sprake van een gaarkeuken voor de prijs van 5 euro, en je eet dan wat de pot schaft. Op die manier probeert men het nuttige (eten) met het aangename te verenigen. En dat is juist waar het bij vele mensen aan ontbreekt. Je komt in contact met andere ‘gasten’, je begint een praatje over het weer (daar kun je je geen buil aan vallen) om vervolgens een deel van je levensverhaal met die ander te gaan delen. Want ook daar is in de regel de nodige behoefte aan. Waarbij het niet altijd hoeft te gaan over de problemen die jouw levenspad kenmerken, maar ook over de tijd dat je heel anders in het leven stond. Voor je je gezin verliet, je kinderen nauwelijks meer zag en tot overmaat van ramp ook nog eens je baan verloor. Waardoor je uiteindelijk op straat kwam te staan, dakloos werd en geen uitzicht meer had op een ander bestaan.

Initiatieven die, wanneer daar geen aandacht aan wordt besteed, veelal in beperkte kring zichtbaar zijn. Want het zijn de nodige drempels die je moet overwinnen. Wat je hebt verloren is je duidelijk bekend en of je nog wel de moeite waard bent voor een ander, ook die vraag wordt veelal vermeden. Niemand zit immers te wachten op jou en waar de triestheid van je schouders druipt heeft ook dat weer invloed op een ander. Wanneer heb je nog gelachen en hoe vaak waren het dikke tranen van verdriet? Voedselbanken doen er alles aan om nog meer leed te voorkomen. Maar ook voedselbanken zijn afhankelijk van anderen. En wanneer daar de klad in komt, kunnen zij weer minder mensen gaan helpen. Om maar te zwijgen over het feit dat niet iedereen met zijn eetproblemen naar voren komt. Dan doel ik niet op overgewicht, maar meer op het feit dat de portemonnee dit niet toelaat. Het heeft dan wat weg van een vorm van ‘bedeling’, waarbij het woord bedelen naar voren komt. Maar ook die drempel dient geslecht te worden, de vraag alleen is vaak ‘hoe dan?’ Gewoon door het te doen!

ikWik