‘Hoe heet de burgemeester van Wezel? ‘ schreeuw ik in de put. Het antwoord laat niet lang op zich wachten. Of wat vindt u van deze: ‘er zaten zeven wethouders aan de kant van een boerensloot. Ze kwekten niet en kwaakten niet verlamd door stil verdriet..’. Maar waar de tranen bleven? Waarschijnlijk bleven die binnen. Huilen was te laat, de bom was al gebarsten en zij lieten de Burgemeester aan haar lot over. En alle voorgenomen plannen kwamen stil te liggen.
Momenteel is er sprake van een Wethouderloos tijdperk. En vanuit de geschiedenis zijn er een aantal zaken waarbij de Stadhouder niet meer kon fungeren. Het eerste Stadhouderloze tijdperk speelde zich af van 1650 tot 1672, om na enige tijd gevolgd te worden door een tweede Stadhouderloos tijdperk dat duurde van1702 tot 1747.
Weliswaar van vele eeuwen geleden, maar ook in de huidige tijd nog steeds van toepassing. In die zin dat we tegenwoordig over een college kunnen beschikken dat bestaat uit een Burgemeester en Wethouders. Portefeuille dragers met daarin een hoeveelheid taken met daaraan gekoppelde verantwoordelijkheden. En een leger van ambtenaren welke zich met de verschillende werkzaamheden bezig houden.
Het sturen en besturen van een Stad als Alkmaar, waarbij vele miljoenen Euro’s gemoeid zijn. En waar verschillende potjes een rol in spelen. En dat in het jaar dat Alkmaar feest gaat vieren. 450 jaar Victorie. De festiviteiten in zekere zin al een aanvang hebben genomen, waarbij initiatieven vanuit de bevolking vanuit plannen een uitvoering hebben gekregen, waarbij de Couleur Locale een rol speelt. Een fotograaf 1 % van de Alkmaarse inwoners voor zijn lens heeft gekregen, hetgeen
resulteert in zo’n 1100 portretten.
Maar waar op dit moment geen beslissing kan worden genomen omtrent de ‘reddingsboei’ die verenigingen en buurthuizen uit de kou zou moeten houden.
Want dat de energie rekeningen voor dit soort instellingen niet of nauwelijks meer op te brengen zijn, dat is een zwarte vlek op het blazoen van de vlag van Alkmaar.
En waar de Burgemeester in haar eentje geen besluit over kan nemen. Een ‘reddingsboei’ van zo’n negen miljoen.
13 maart viel het college van Burgemeester en Wethouders. Alleen bleef Burgemeester Schouten op haar post. Maar alles in haar eentje doen, is een haast onmogelijke taak. Want er zijn wat pijnlijke dossiers, en handelt zij ten aanzien van verstrekkende besluiten zeer terughoudend. Hetgeen voor haar pleit.
Haar vraag aan de fractievoorzitters is om in gevoelige dossiers een advies te gaan geven. Die moeten unaniem akkoord zijn. Dat betekent dat het plan in een lade verdwijnt als er maar een twijfels heeft. Amsterdam, die grote stad, is gebouwd op palen. En als die palen rotten gaan, is het met Amsterdam gedaan.
Maar zou Alkmaar zich op drijfzand bevinden? Je weet het maar nooit!