Waar een wil is, schijnt een weg weg te zijn. Je kunt nu eenmaal geen ijzer met handen breken, hoe gespierd je ook bent. De kans is niet altijd even groot om die dingen te doen die je jezelf hebt opgelegd. En waar je de neiging vertoont om een goede raad in de wind te slaan, ook dat kan je soms lelijk opbreken. Met andere woorden: grijp niet te hoog, de kans dat je valt is oneindig veel groter. Of dat je je verliest in een uitdaging die veel meer van je eist dan je je dit had voorgenomen. Of desnoods voor had gesteld. Uitdagingen dus, waarbij een breekijzer niet voldoende is om het ijs dat zich voordoet te breken. Om maar weer eens met wat associaties aan de loop te gaan.
Waar dit op slaat? Simpelweg de huidige tijd. De periode waarin we ons opmaken om het afgelopen jaar nog eens te laten passeren, waarbij de zomer reeds lang geleden lijkt te zijn en de wereld letterlijk en figuurlijk in rook en vlammen zijn opgegaan. Een oorlog onder een andere noemer, doden en gewonden bij bosjes zijn gevallen en er van de goede voornemens weinig terecht is gekomen. Crisis zich op
een volgende crisis ging stapelen en waar de wereld werd geconfronteerd met schrijnende menselijke gebeurtenissen. En waar wij voor een belangrijk deel simpelweg kennis van namen. Althans, wanneer ik voor mezelf spreek.
En toch waren er ook zaken die voor een glimlach konden zorgen. Maar van een waarlijk bulderen kon daar dan weer geen sprake zijn. Want wat mensen in armoede door moeten maken, waarbij gas en licht op een dubieuze manier in het voetlicht kwamen te staan, waar de overheid met geld over de brug kwam om
mensen nog enigszins tegemoet te kunnen komen, het heeft ons allen op de een of andere manier geraakt. De moeizame overleggen die plaatsvinden en vonden, het krediet dat steeds meer aan waarde heeft ingeboet, leegstand voor een deel werd voorkomen en de balansen in zekere zin richting rood zullen gaan.
Ondernemers die de pijp aan Maarten hebben gegeven, tekorten die zich op vele fronten voordoen, coalities die binnen de kortste keren sneuvelden en politici die niet beter wisten te doen dan voor hun eigen ‘hachie’ zorg te blijven dragen en waarbij corruptie ook nog eens een rol blijkt te spelen. En dan de
Wereldkampioenschappen elders in een warm land. De naam komt bij mij niet meer naar boven, gelijk ook dat andere land dat niet veel meer doet dan mensen te vervolgen. Om maar even wat dwarsstraten te noemen.
En wat doe ik in dit totaal der dingen? Niet veel meer dan daar kennis van te nemen, me te buigen over de vraag wat we vanavond zullen gaan eten en wat voor het weekend op het programma staat. Maar ook daar zal ik niet enig in zijn, het zijn nu eenmaal beslommeringen die ervoor zorgen dat waar een wil aanwezig is, het de kunst zal zijn om juist dat om te zetten in dat kunnen!
Ik wens u allen bijzondere dagen toe en geniet vooral van het samen kunnen zijn!
ikWik 16-12-2022