Nieuw bij Flessenpost uit Alkmaar: Lumière. Deze bevlogen filmkenner geeft je een kijkje in de film achter de film, waar gáát het nou eigenlijk over? Lumière trapt af met een pareltje, die niet iedereen heeft meegekregen: Annihilation.
Onterecht is de film Annihilation (2018) van Alex Garland bij velen onder de radar gevlogen door het gebrek aan een Nederlandse bioscooprelease. Jammer, want deze film draagt namelijk een boodschap essentieel voor ons bestaan in zijn genen. Gelukkig is de film te zien op Netflix, want voor zij die durven te zoeken naar de kern van de film (en onze natuur), is er een bijzondere ervaring te vergaren. Samen met goed acteerwerk en strakke cinematografie is Annihilation een absolute kijktip deze week.
In Annihilation reist een groep wetenschappers een mysterieuze zone in enkel naar verwezen als The Shimmer. Deze zone is van vreemde oorsprong en heeft nog veel vreemdere eigenschappen. Dusver zijn geen die binnen zijn getreden wedergekeerd. Daarbij breidt The Shimmer zich uit, het slokt langzaam, maar gestaag alles op in zijn pad. Ongeconfronteerd zou The Shimmer de hele wereld kunnen verorberen. En binnen in deze geheimzinnige zone gebeurt nóg iets bijzonders. Cellen delen zich op vreemde wijze, organismen smelten samen en zelfs het zonlicht raakt gefragmenteerd. The Shimmer breekt de aardse biologische structuur af en creëert iets nieuws. Maar meer dan alleen een interessante arena voor het verhaal om zich in te ontplooien, dient The Shimmer een hoger doel.
Te midden van deze catastrofe volgen we Lena (Nathalie Portman) op een expeditie om de kern van The Shimmer te confronteren. Lena wordt op haar zelfmoordmissie vergezeld door een groep wetenschappers met allemaal hun eigen kwalen “We are all damaged goods here”, zoals één van hen het verwoordt. Ook Lena probeert de fouten in haar leven recht te zetten, om daarmee haar schuldgevoel weg te nemen. En dit is precies waar The Shimmer ons iets vertelt over de hoofdpersonages en onszelf. Elk van ons draagt namelijk – letterlijk en figuurlijk – een stuk van The Shimmer in zich. Op letterlijke wijze worden cellen langzaam, maar zeker aangetast en op figuurlijke wijze leven de personages met een alles opslokkende – vernietigende – energie in zich. Het defect dat hen hierheen dreef. Dit kan schuldgevoel zijn, een pijnlijk verleden of een terminale ziekte. Geen van hen kan terugkeren naar wat ze achtergelaten hebben en allen reageren hetzelfde op dat gegeven; zelfdestructie – Annihilation in The Shimmer.
Maar is dit de conclusie? Zijn mensen gedoemd om zichzelf te vernietigen als zij tegenslagen ervaren? Het antwoord rust, uiteraard, in de kern van The Shimmer. Want achter de destructie ligt de oplossing. In de kern van The Shimmer vindt men het biologische doel van de vernietiging – wederopbouw. Zo werkt The Shimmer ook in ons! Pijn vernietigt, maar vervormt. Als wij onszelf in de kern kunnen confronteren en overleven, creëert het een nieuwe ‘ons’ uit de ravage. “It wasn’t destroying, it was changing everything” in de woorden van Lena. Annihilation and Creation. Totale vernietiging – gevolgd door wederopbouw.
Lumière
Bekijk hier de filmtrailer.
