Op een goede dag nam ik een besluit. Ik besloot te reageren op een verzoek van de Flessenpost Alkmaar. De redactrice was op zoek naar columnisten en zowaar ik trok mijn stoute schoenen (maat 46) aan. En mijn actie werd gehonoreerd. Sinds die tijd mag ik mij verheugen op het feit dat mijn columns zijn verschenen. En wat het voor mij zo bijzonder maakt: het feit dat ik op een andere dag mijn schrijfsel in elkaar weet te zetten, om het op de vrijdag met andere ogen te gaan lezen. En zo af en toe mij de vraag stel: hoe heb je dat weten te bedenken. Of dat ik op een ander moment bedenk dat hetgeen ik opper, weleens wat bedenkelijk kan zijn. Geen idee hoeveel ogen zich richten op mijn stukken, ook geen idee wie er op een ander moment met mijn gedachten vandoor gaan. Bedenkelijk enigszins.
Wat dien je nu in huis te hebben om als columnist aan het werk te gaan? In ieder geval een bepaald gevoel hebben met taal. Het leuk vinden om met die taal aan het stoeien te gaan. En geregeld andere paden te gaan betreden dan de voorspelbaarheid van het pad van alledag. Eens wat langer stil te blijven staan bij de dagelijkse beslommeringen. Of je verbazen omtrent de producten en navenante prijzen in de supermarkt. Keuze te over en de schappen zijn over het algemeen goed gevuld. Of een bericht in de krant dat de Voedselbank de mogelijkheid heeft gekregen om een gloednieuwe vrachtwagen aan te kunnen schaffen. Want dat oudje liep letterlijk op zijn versleten banden. Maar het feit dat de Voedselbank bestaat, vind ik dan weer duidelijk een teken dat de veronderstelde welvaart niet voor iedereen is weggelegd. Of dat andere beroep dat wordt gedaan: vrijwilligers.
Iedereen is op zoek naar handjes, en wanneer die handjes neigen naar ouderdom dan wordt er naar jongere handjes gevraagd. Ook die liggen niet voor het oprapen. En over oprapen gesproken: wat te denken van arbeids- emigranten. Die bereid zijn om letterlijk met hun handen in de klei kolen te onthoofden, opdat de zuurkool straks weer op het bord verschijnt.
Maar ook bijzondere dingen kunnen de revue passeren. Denk bijvoorbeeld aan de expositie van de West Friese Omringdijk in het Noord West Ziekenhuis in Alkmaar. Leden van het fotocafe die daar hun werken tentoon spreiden. Kunst Als Medicijn, waar geen pilletje aan te pas komt.
Zo ook het veertig (40!) jarig bestaan van de Dichters Kring Alkmaar. En ook daar ben ik lid van. We treden naar buiten, maken gebruik van de Centrale Bibliotheek waar op termijn weer andere plannen voor zijn. Of die broedplaats in het voormalige pand van de krant. Waar de Gemeente dan weer andere plannen voor heeft. De discussie momenteel omtrent de Molen van Piet. ‘Men vraagt om een DAF, maar krijgt een Mercedes.’ En dan komen de verschillende partijen weer naar voren. Mercedes? Benz!
ikWik