Natuurlijk hebben wij het beste met de ander voor. We genieten vaak wanneer we zien dat anderen genieten. Dat is in feite dubbel plezier. Maar het kan ook anders. Mensen die gebukt gaan onder een schuldenlast en van anderen gelden aftroggelen die dat geld zelf ook nodig hebben. Mensen
ook die hun naaste liefhebben en daardoor zelf in de problemen komen. Waar dan weer een rechter een uitspraak over gaat doen. Of het redden van een zeehondje dat bij Ursem gered wordt. Verdwaald in zekere zin en door de dierenambulance naar Egmond wordt gebracht. Dierenredders die ervoor hebben gezorgd dat dat hondje niet getroffen werd door een snel rijdende automobilist.
Maar je hebt ook plaatselijke politici die boos worden op de belangenclub van gemeenten. VVD en OPA van de land- en stadscoalitie trekken dit keer samen op. De VNG voert actie voor de spreidingswet. Beide fractievoorzitters zijn geen fan van de wet die bepaalt dat gemeenten asielzoekers moeten opvangen. In dit geval is het bezwaar gericht dat Alkmaar, als gemeente, niets heeft mogen zeggen over wat de belangenbehartiger van gemeenten doen. Dat heet in zekere zin inspraak, terwijl de uitspraak reeds over het land gedaan is. Voorheen was het zo dat gedeelde smart halve vreugde naar voren bracht, maar het kan heel goed zijn dat ik me daarin vergis. Slechts een kwestie van woordgebruik. En om daar nog even bij stil te staan: wat te denken van het feit dat de Huisartsenpost van HONK verandert in Huistartsenspoedpost? Om ervoor te gaan zorgen dat alleen
acute gevallen aankloppen.
Of dat de Cultuurkoepel in Heiloo een verplaatsbare tribune krijgt om ervoor te zorgen dat er 230 zitplaatsen bij gaan komen. En je een stoel van je naamplaatje kan laten voorzien wanneer je daar 100 euro voor over hebt. Een andere vorm van crowdfunding, waarbij dit laatste ook een
gemeenplaats aan het worden is. Gemeen en plaats wat doet denken aan het iets dat ons gemeenschappelijk verbindt. Een gemeenschap met oog voor de belangen van de maatschappij. Waardoor de norm op dit moment aan verandering onderhavig is. Dat er wat moet veranderen is wel duidelijk, maar hoe of die verandering uit zal gaan pakken nog even duister. Want wie gaat met wie het huwelijk aan? Dat wil zeggen wordt het een verstandshuwelijk of kiest men voor een zakelijk huwelijk. Waarbij de gemeenschap van goederen wordt ingeruild voor de huwelijkse voorwaarden? Om maar even wat naar voren te gaan brengen. Ook dat is niet aan mij, kies je voor de kip dan wel voor het ei. Bij de kip ben je verzekerd, maar ook dat ei hoort erbij.
De moraal van dit verhaal: eensluidend zal het nooit worden onder de noemer van ‘dat is normaal!’
ikWik