van een afdruk van een indruk. Dat wil zeggen dat er weleens iets verkeerd gaat en dat je dan actie dient te ondernemen om het geheel weer in goede banen te gaan leiden. Nu weet ik wel dat indrukken niet altijd bepalend zijn voor het eindresultaat, dat wil niet zeggen dat je dan maar geen actie gaat ondernemen. Dat resulteert hooguit in een vorm van lethargie waar niemand op zit te wachten. Dus vooruit met die bok, je kunt hem hooguit figuurlijk gaan schieten. Maar ook bokken schieten blijkt een kunst te zijn. Vraag mij niet hoe het kan, maar profiteer daarvan. Een strijdkreet uit het reclametijdperk, waarbij de consument werd uitgenodigd om zijn of haar slag te slaan. Waarbij kortingen ervoor zorgden dat menigeen daar in heeft getrapt. En achteraf mogelijk spijt heeft gekregen.
We hebben tegenwoordig winkels die duurzaam ondernemen. Waarbij recycling hoog in het vaandel is komen te staan. Winkelketens die zich tegenwoordig kunnen gaan verantwoorden omtrent de kostprijs van hun producten. Waarbij de klant zich niet bezwaard hoeft te voelen, maar er
toch voor zorgt dat de economie draaiende blijft. En daar gaat het tegenwoordig om. Dat niet alles meer uit China komt, maar dat er ook een rol is weggelegd voor producenten in Europa. Al met al een goede ontwikkeling zou je zeggen, dat neemt niet weg dat het geld nog steeds in een zekere richting rolt. Waar het Circus Krone ooit, bij de verkoop van kaartjes, de kassawagen schuin naar achteren op heeft gesteld. Opdat de munten de juiste kant op rolden, te weten de vloer van de kassawagen.
En dan een andere categorie van mensen. De verzamelaars. Waarbij de een boerenzakdoeken spaart, de ander zich nog bezig kan gaan houden met een zeker verleden. Sigarenbandjes bijvoorbeeld, of wellicht suikerzakjes. Maar ook deze attributen verdwijnen van het toneel. Een vorm van beperkte
podiumkunst. Om maar te zwijgen van politieke figuren die door ziekte gedwongen worden om de strijdbijl naast zich neer te leggen. Een aangrijpend verhaal omtrent Ben Bijl die in het vooruitzicht naar de dood nog even verder leeft. Het heet het laatste hoofdstuk. En hij heeft wat zinnen uitgesproken die er niet om liegen. ‘Ik ben niet intelligent, maar wel slim. Ze hadden niet verwacht dat ik kon schaken. Politiek is soms net een koehandel. Ben Bijl is Ben Bijl. Een ander kan dat niet zomaar overnemen.’
Ik heb me de afgelopen tijd verbaasd omtrent die zelfde Ben Bijl. Liet hem geregeld voor de bijl gaan. Bracht hem niet zozeer in verlegenheid toen zijn hond Youpie verdwaalde in het gras. Liet hem met een nagelschaartje zijn eigen gras knippen. Maar hij zorgde er ook voor dat de boom niet moest
wijken voor het Grote Raam. En een politieke partij oprichtte genaamd Belangen Alkmaarse Samenleving (BAS). En dan komt mijn sluitstuk naar voren: ‘Ben Bijl, il morituri te salutant.’ Ofwel ik neem alsnog mijn petje voor je af!
ikWik