Dat klinkt tegenwoordig als een utopie. Op alle vlakken luidt het credo: eerst ik en dan de rest van de wereld. Waar voorheen alle spenen melk gaven, worden we steeds meer geconfronteerd met dilemma’s die vele petten te boven gaan. Wil de een dit, dan zal de ander gaan reageren door dat te gaan doen. Van een samenhang is nauwelijks sprake en waar voorheen saamhorigheid deel uitmaakte van de maatschappij, ook dat is voor een groot deel verdwenen. Hooguit komt dit naar voren wanneer zich in de directe omgeving rampen voordoen. En op dat moment valt niet alleen het leed te overzien, maar komt de niet altijd zichtbare saamhorigheid spontaan naar boven. Samen staan we sterk en het gevoel het met z’n allen te gaan doen, gaat verder dan het individu dat voor die tijd niet zichtbaar was. We dwaalden wat rond, de overheid nam de beslissingen maar ook die overheid liet vele steken vallen. Met alle gevolgen van dien.
Natuurlijk gunnen wij de ander het licht in de ogen, proberen voor hen die op de vlucht zijn niet alleen voedsel maar ook onderdak te bieden. Dat daar vele gelden mee gemoeid zijn voorspelbaar, maar dat het huidige kabinet de grenzen op slot probeert te gooien, heeft veel weg van een gotspe. En waar geprobeerd wordt om mensen die in Ter Apel de nacht in het gras door moeten brengen is meer dan schandalig. En ook Alkmaar heeft de laatste jaren niet laten blijken open te staan voor hen die van elders naar hier kwamen. Coalities zijn gevallen, en de huidige coalitie heeft het dan wel voor elkaar gekregen.
Probleemgevallen zijn van alle tijden, de tolerantie omtrent het anders zijn van de een, krijgt een volgende knauw. We tolereren minder en in plaats daarvan komt een mate van gedogen. En dan wordt het volgende naar voren gebracht: een plan tegen de groeiende onverdraagzaamheid. De noemer is simpel: iedereen moet zichzelf kunnen zijn. Iedereen is verschillend, maar iedereen telt mee. Alkmaar moet een gemeente zijn waar iedereen gelijke kansen heeft, iedereen zichzelf kan zijn en waar mensen in al hun verscheidenheid op een prettige manier met elkaar samenleven.
Vorig jaar vierde de Stad Alkmaar 450 jaar Victorie. Stond het hele jaar in het teken van festiviteiten. En kwamen de 4 V’s optimaal naar voren. Zijn we nu alweer vergeten waar die 4 V’s voor stonden?
Al eerder maakte ik daar melding van maar ben niet te beroerd om ze nogmaals te herhalen: Vrijheid, Verdraagzaamheid, Verbondenheid, Verscheidenheid. Is dat nu zo moeilijk te onthouden?!
ikWik