Het is vroeger in de ochtend dan ik zou willen, mijn wekker slaapt zelfs nog en ik lig wakker, op een hoge zolder in de binnenstad van Alkmaar, ramen rondom wijd open en zo ook mijn oren. Een brandweer auto rijdt in de verte ergens heen, ik denk aan de eerste kop koffie die ik zo ga zetten.
Jaren geleden deed ik veel journalistiek en reportage werk, maar die tijd ligt achter me…. Een tweede brandweerauto tel ik, de koffie lonkt, bij de derde brandweerauto vanaf een hele andere kant -een ander korps- loop ik toch naar mijn raam en ga de stad beluisteren, hoe ze ademt, hoe ze wakker wordt, wat er gebeurt, waar ze heen gaan.
Een fotojournalistenhart slaapt niet uit blijkt, maar weer. Opeens zie ik een heel klein beetje donkere rook licht tussen wat bomen door, in de buurt van de Molen van Piet en ik sta aan, vergeet de koffie, pak mijn tas en roep: ‘ik ben weg’ en hoor in de deuropening nog iets als ‘ok’, maar mijn hoofd is er al niet meer bij.
De donkere rook leest zichzelf uit als: er wordt nog niet of nog maar net geblust, zodra die wit wordt zit er veel vocht in en wordt het meer stoom. Normaal doe ik dit soort fotografie niet meer, maar ik weet dat er hier meer aan de hand is en dit een groter onderwerp is.
3 brandweerauto’s zijn er nu pas en men is zich nog aan het beraden wat er gebeuren moet, ik besluit mijn stappen rustig te doen, niemand in de weg te zitten, de brandweermannen hebben vrij snel in de gaten dat ik er ben, maar ook alle respect toon, uit de weg blijf, maar wel zoek naar de juiste beelden. Ik kan en mag redelijk dichtbij komen. Mijn Nikon met een 28mm lens in mijn hand, een kleine fototas om mijn schouder.
Het liefst fotografeer ik met een groothoeklens om zoveel mogelijk verhaal te laten zien, maar dat betekent dat ik soms dicht op de huid zit. Dichterbij dan wenselijk kan zijn en toch is dat goed, vooral niemand in de weg lopen, ogen steeds open houden, 10 stappen vooruit denken. Als er een brandweerman met een slang loopt, waar gaat die dan straks heen en daar dan alvast heel onzichtbaar naar toe lopen.
Een paar andere mensen met camera’s worden weggestuurd, ik sta als een schaduw, hoor daar blijkbaar niet bij, mag blijven staan.
Van de serie die ik maakte vond ik deze foto’s treffend:
Foto 1
Ik sta dicht op de huid, 1.5 meter afstand van het overleg, de kleuren op de schouders geven codes aan die ik niet ken, maar voel wel het gezag en kennis van deze mannen. Ze zoeken naar oplossingen, een tweede groepje mannen staat te wachten. Terwijl ik “brandweermannen” denk, zie ik dan ook een brandweervrouw aan komen lopen, ik zou moeten schrijven: brandweermanvrouwpersonen, denk ik nog, maar houd het toch maar bij brandweermannen.
Foto 2
Team 1 maakt zich klaar om naar binnen te gaan, team 2 komt terug als een soort helden van 9/11. De rode brandweerslangen, het “SamenTegenCorona” stempel op de grond geeft een mooi tijdsbeeld aan, het door de ochtendzon verlichte herkenbare pand aan de singel, maar ook de rust waarmee de brandweer dit aanpakt.
Na een uur of 2 gaat iemand rond met flesjes water, een brandweerman knikt naar mij, ik knik een keer omlaag, het flesje vliegt met een mooie boog door de lucht en ik vang het achteloos met 1 hand, draai de dop open, neem een slok en bedenk me dat als iemand dit gefilmd had, het op YouTube zou komen. Echter niemand die het zag, anders dan de brandweerman en ik. Een glimlach, ik ben onofficieel deelgenoot, de dag gaat verder, er moet immers een brand geblust worden.
Mocht je hier een kleine fotoles uit willen halen: afstand houden, rustig blijven, goed kijken en -blijkbaar- leren vangen met 1 hand.
Meer fototips vind je op www.fritsdebeer.nl.