Eerst liep hij recht, nu loopt hij krom. Gaat gebukt onder zijn lasten, welke als een juk op zijn schouders is komen te rusten. Het kan er nog even mee door, maar wanneer de nood aan zijn lippen komt te staan, daar heeft hij geen idee van. Dat het niet zo lang meer zal gaan duren, de maand is ternauwernood begonnen en ook zijn voedselvoorraad wordt steeds minder. Met pasta’s is het nog wel even vol te houden, maar aardappelen, groente en fruit is reeds lang van zijn bord verdwenen. En het wordt er niet beter op. Zelfscannen gaat hem wat moeilijk af en ook het winkelwagentje biedt geen soelaas meer. En wanneer hij besluit om bij de kassa af te gaan rekenen, is daar een boodschap die verborgen blijft onder zijn boodschappentas. Vergeten is niet het juiste woord, dat hij steelt is een gegeven. Maar hij moet toch wat? Een hongerige maag is ook niet alles.
Waar grootwinkelbedrijven ervoor hebben gezorgd dat ‘graaiflatie’ het woord van 2023 is geworden, is het niet vreemd dat dit gegeven als een olievlek zich van de burger meester maakt. Waar voorheen werd gesproken over ‘proletarisch winkelen’ heeft wantrouwen zich van een belangrijk deel van de burger meester gemaakt. Dat de supermarkten met dit gegeven een beroep gaan doen op de politiek, ook dat dient te worden gelezen als een gotspe. Met minder personeel en meer inzet van AI ontkom je daar bijkans niet aan.
Maar het kan nog veel beroerder. Wat te denken van de Alkmaar Pas. Door de hoge inflatie verhoogd tot 150 procent van het sociaal minimum. Door een verandering van coalitie is dit weer teruggedraaid naar de oude grens van 120 procent. Waardoor de knip in de gemeente portemonnee weer het nodige bespaard wordt. En mensen die daarvoor in aanmerking komen geen idee hebben hoeveel tegoed zich op die Alkmaar Pas bevindt. Hooguit wanneer ze in een winkel komen die die pas kunnen uit gaan lezen. Maar ook daar hebben ondernemers een oplossing voor gevonden. In de vorm van tegoedbonnen. Waardoor de ondernemer de betrokkene wijst op het feit dat deze aanraadt door te zeggen: ‘ik zou nog maar een rondje gaan shoppen als ik u was.’ Te triest voor woorden, het prijsplafond is ook verdwenen en waar mogelijk sprake kan zijn van verhogingen qua inkomen, als je afhankelijk bent van het minimum loon loopt de AOW daarmee in de pas.
Nederland staat bekend als een welvarend land. Gebaseerd op gemiddelden. Maar als je onder dat gemiddelde valt krijg je ook dat nog eens voor je kiezen. Waarbij het pleidooi om ook de tandarts terug in het basispakket te nemen, van een andere orde is. Al klappertandend met een prothese valt ook niet altijd mee. Maar soms heb je geen keus. Soms dien je je neer te leggen bij jouw situatie. En of er dan sprake kan zijn van een verbetering? Ook dat blijft vaak een kromme vraag.
ikWik