Kerstverhalen
Al ruim voor Sinterklaas hing mijn buurt vol met kerstverlichting. Ik vind dat altijd wel gezellig, als de dagen korter worden, maar er zijn mensen die wel erg uit hun kerstbol gaan. Zo af en toe zie je huizen die zó volgehangen zijn met lichtjes, liefst knipperend en in steeds wisselende kleuren, dat ik me afvraag of de overburen in december nog wel een oog dicht kunnen doen.
Bij mij thuis was het vroeger een stuk ingetogener. Een week voor kerst mocht ik met mijn vader mee om op de Gewelfde Stenenbrug een kerstboom te kopen. Dat was al een heel avontuur. Op de bolle brug stonden honderden bomen opgesteld, waar nu het terras van ijssalon De Mient is. Auto’s reden af en aan door de Langestraat, heel Alkmaar kocht daar een boom. Die werd dan thuis bescheiden versierd, met zilveren ballen, wat lichtjes en wat engelenhaar. En we vonden het prachtig!
De kerstballen van nu zijn allang geen ballen meer. Er zijn hangers te koop in allerlei gedaanten, en in onze kerstboom hangt naast een lief kerstengeltje een glimmende kleine satisfier!
Vrede op aarde, en in de mensen een welbehagen…
Tot de kersttradities hoorde een kerstontbijt met het hele gezin, met kerstbrood met spijs en boerenboter van Meijroos uit de Schoutenstraat, en bij ieder bord een kaarsje in een rondje van ijzerdraad. Die kon je lekker laten knetteren door de schil van een mandarijntje voor de vlam uit te knijpen.
Mijn vader vond het leuk om op eerste kerstdag ergens in een restaurant een kerstdiner te genieten. Er zijn twee diners die ik me, al was ik nog maar een jochie, nog goed kan herinneren.
Bij De Rustende Jager in Bergen zaten in de fazant zoveel hagelkogeltjes dat het hele gezin op 27 december bij de tandarts zat.
Maar helemaal onvergetelijk was het kerstdiner bij “Het Huis met de Pilaren”, ook in Bergen. Nog steeds een geweldig restaurant waar in vijftig jaar zo goed als niets is veranderd, zelfs het menu niet. Je kunt er nog zien waar Adriaan Roland Holst zijn dagelijkse borreltjes dronk en er wordt nog steeds aan tafel een heerlijke boeuf stroganoff klaargemaakt.
Het restaurant kijkt uit op de Ruïnekerk. Men zegt dat ooit burgemeester Lo de Ruiter er voor het raam zat te eten met een Texaanse oliebaron, die in Bergen naar gas wilde boren. De Amerikaan zou toen hebben gezegd: “Als je mij nou die concessie gunt, dan zorg ik dat die ouwe troep hierbuiten wordt opgeruimd”.
Destijds stond er tussen de twee delen van de eetzaal een enorm aquarium met forellen. Je kon daar zelf je hoofdgerecht aanwijzen, dat dan door een ober met een schepnetje werd opgevist en naar de keuken gebracht. Op deze kerstavond brak plotseling de glazen wand van het aquarium, misschien door de warmte of door de trilling van het Hammondorgel, en honderden liters water stortten zich de eetzaal in. Op de tafels er vlakbij krioelden naar adem happende forellen tussen de garnalencocktail en de heldere kippensoep!
Voor een jochie als ik het beste kerstdiner ever!
In mijn gezin bestonden ook tradities, toen de kinderen nog thuis woonden. Robert ten Brink op kerstavond, en na het kerstontbijt met z’n allen in pyjama op de bank voor een kerstfilm, The Grinch, Hachi of Love Actually of zo.
En we eten lekker thuis, we maken met z’n allen een heerlijk kerstdiner. Maar soms denk ik toch met weemoed aan de forellen van De Pilaren.
Klaas Kirpensteijn