het veel langer van plan, door omstandigheden kwam het er niet van. Het roer moest radicaal om, de voorspelbaarheid van iedere dag dezelfde dag, de week, de maand en de jaren braken hem op. En al die tijd bleef de Flierefluiter die in hem verborgen zat, onzichtbaar voor de ander. De zekerheden die hij jarenlang gekoesterd had, het huisje dat hem onderdak bood, het beestje dat was overleden en de boom die hij ooit plantte, groeide hem boven het hoofd. Geen idee wat hem te wachten stond, maar de wijde wereld bleef hem niet alleen verwonderen, maar ook steeds meer aan hem trekken.
Over geld hoefde hij zich geen zorgen te maken, het kapitaal dat hij in de loop der jaren bij elkaar gespaard had, zouden tot zijn einde voldoende zijn om de rest van zijn leven op te gaan teren. Zuinig als hij was geweest, relaties waren niet aan hem besteed en hij kwam tot de ontdekking dat hem ook eenzaamheid was bespaard. Hij kon zich uitstekend alleen vermaken, kwam onderweg anderen tegen die anders dan hij in het leven staan en stonden. Berusting was niet aan hem besteed en iedere dag waarop het licht weer zichtbaar was, heel dankbaar meegenomen.
Want elders in zijn lichaam vond een proces plaats waar hij weinig invloed op had. Niet dat dit hem zorgen baarde, het gegeven was simpelweg een feit en waar artsen hadden aangegeven niets meer voor hem te kunnen betekenen, raakte hij geenszins de zin van zijn leven kwijt. Want hij had genoeg om achterom te kijken, de dingen die hij in het verleden deed voldeden aan zijn wensen en ook de verlangens die hij had waren in voldoende mate naar voren gekomen.
Hij reisde per trein, van stad naar land, ontmoette veel mensen die zijn pad kruisten. Had diepzinnige gesprekken en ook geregeld veel oppervlakkige. Mensen bleven hem boeien en de verhalen die zij hem vertelden, waren veelal de moeite waard. Hij genoot ervan om op een terras koffie te nuttigen, een stad te ontdekken en was zichtbaar verrast van het eten dat hij nuttigde. Hij had dan ook weinig te verliezen en dat wat hem te wachten stond, sprak hem ook wel aan. Het plukken van weer een dag was zijn metgezel die ervoor zorgde dat hij zijn einde met een glimlach tegemoet kon treden. Flierefluitend en met een gevoel dat alles wat hem nu nog overkwam, hij als geschenken kon aanvaarden.
En waar ooit sombere gevoelens zich van hem meester probeerden te maken, ook daar had hij tegenwoordig een antwoord op. Hij schudde wat met zijn schouders, de last verdween en hij had weer alle tijd van de wereld, in een wereld waar de anderen in alle haast aan voorbij liepen. De tijd van zijn leven en nogmaals alle tijd van de wereld. Hij was niet bezig met het hiernamaals, maar leefde met alle teugen in het HIERNUMAALS. En dat was niet alleen een zegening, hij beleefde dit als een rijkdom die zich nooit laat uitbetalen.
Stel niet uit tot later, maar geniet in het NU!
0301-ikWik-2023