‘Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen!’ Frans bracht ooit deze tekst van The Scene naar voren, en scoorde daar hoge ogen mee. Helaas verdween ook deze tekst wat meer naar de achtergrond en kwamen daar andere teksten voor in de plaats. Iets met een keuze tussen meer of
minder, met mensen die een totaal andere overtuiging hadden en mensen die bij alles wat zich voordeed, de hand van een niet zichtbaar fenomeen naar voren brachten. Complotten welke zich overal voor deden, watjes die werden uitgedeeld en vele zakdoeken die de tranen moesten opvangen. Om over de vele doekjes voor het bloeden dan maar weer te zwijgen.
We staan aan de vooravond van een totaal ander kabinet dan dat we de afgelopen jaren gewend waren. Niemand had deze monsterzege kunnen gaan voorzien en het is ook de vraag of daarmee het al langer bestaande onderbuikgevoel dat zich van veel mensen meester had gemaakt, bewaarheid is. En de partijen die zich met hun wonden gaan bezig houden. Want dat er gaten zijn geslagen, ook dat valt niet meer te ontkennen. En dan komt de ultieme vraag: wie gaat met wie samen aan de bak? Wat
zullen de concessies worden, wie is in staat om ‘over de eigen schaduw heen te stappen’ wat als een teneur de afgelopen dagen naar voren is gekomen. Dat er stappen dienen worden gemaakt, ook dat leidt geen twijfel. Dat er strategisch is gestemd, ook dat zal een rol hebben gespeeld. Maar
dat het spel nog lang niet op de wagen is…
Wie waagt die wint, calculeert geen verlies in en probeert een overtuiging aan de man dan wel vrouw te brengen. Wie de ander de schuld in de schoenen probeert te schuiven, probeert op die manier het verlies nog enigszins goed te praten. En wanneer partijen in de loop der tijd weinig van zich hebben laten horen, ook die dreigen voor een belangrijk deel de mist in te gaan. Toch kan een enkele stem van een enkele partij ook nog weleens de doorslag gaan geven. Waar blanco dan weer niet voldoende is. Het gaat immers om een meerderheid, waarbij 75 + 1 het bepalende getal wordt.
Kamerbreed zal niet altijd naar voren komen, maar samenwerken zou een uitgangspunt kunnen zijn. Ook dat heeft te maken met die eerder genoemde schaduw. Een kwestie van slikken maar niet de keuze maken om te gaan stikken. Een kwestie van ademhalen en niet direct naar een
interruptiemicrofoon gaan grijpen. Een kwestie om even de tijd te nemen om tot bezinning te komen. En duidelijk te krijgen waar belangen een rol kunnen gaan spelen. En ik grijp terug naar de Alkmaarse uitgangspunten van 450 jaar vrijheid: de vier V’s! Vrijheid, Verbondenheid, Verscheidenheid en Verdraagzaamheid. Niet verkeerd om dat op dit moment nog eens naar
voren te gaan brengen. Al was het maar om ervoor te zorgen dat ook deze 4 V’s kamerbreed naar voren komen!
ikWik