In een wereld die bol staat van oorlog en rampspoed, zijn er toch nog wel wat lichtpuntjes te ontdekken. En dat ik dit baseer op artikelen waarbij de Regio Alkmaar een belangrijke rol speelt, ook dat zal de lezer niet hoeven te ontkennen. Hoewel ik nog steeds geen idee heb hoeveel lezers dit betreft. Het gaat mij niet om het aantal, niet of mijn werken andere mensen op gedachten brengt, maar meer als een uitlaatklep omtrent de dingen van (alle)dag. Dingen die mensen meemaken, initiatieven welke tot een resultaat gaan leiden. Neem nu bijvoorbeeld het volgende artikel: ‘Stichting ‘Met je hart’ organiseert etentjes voor ouderen die alleen zijn.
Eerst een diner, straks samen een kopje koffie?’
Hoeveel ouderen overkomt dit. Door het wegvallen van een partner, door ziekte van de ander, door het feit dat de kinderen en kleinkinderen elders in Nederland terecht zijn gekomen, en simpelweg omdat vrienden en kennissen het tijdelijke voor het eeuwige hebben ingeruild. Want waar ooit de Zangeres zonder Naam haar lied omtrent autorijden met de nodige voorzichtigheid naar voren bracht, ook dat lied is waarschijnlijk bij velen verdwenen.
Initiatieven op velerlei gebied doen zich voor. Is het niet om door middel van crowdfunding geld bij elkaar te sprokkelen om een kind en zijn familie een dolfijntherapie aan te kunnen bieden, dan wel dat er een Grachtenconcert op het programma komt te staan. Of wat te denken van Zomer op het Plein, de klim langs het grote raam om Laurentius in zijn verdwenen ogen te kunnen kijken.
Maar is er ook nog ruimte voor de jeugd? Wordt er ook onderzoek gedaan waar bij hen behoeften liggen? Ook dat vindt plaats in de door Alkmaar geannexeerde dorpen. Waar de kroegen voor een deel zijn verdwenen, het buurthuis een andere invulling heeft gekregen en een eigen honk voor de jeugd op het programma is komen te staan. Maar er is bij velen een ander probleem ontstaan.’Overdag kan ik me wel vermaken, maar die avonden…’
Daar zit je dan in je aangepaste stoel, met een kopje thee of koffie op het bijzettafeltje te kijken naar het journaal. Waarbij de hele wereld in een notendop je wordt voorgeschoteld. En waar je je mogelijke ergernissen met niemand kunt gaan delen. Waarbij je vergeet dat je in het verleden nog wel eens een koekje kreeg aangeboden. Likkoekjes je voorkeur hadden. En je nu niet weet hoe lang je over een pak koek kunt doen. Waar je zelf initiatief dient te tonen om met anderen in contact te kunnen komen. Waarbij de c’s van contact nog niet vervangen zijn door k’s. Want ook die ontwikkeling gaat doorgaans door. En van appjes heb je gelukkig geen verstand, maar een fysieke ontmoeting is ook niet iedere dag voor je weggelegd. Neen, je hoeft niet eenzaam te zijn maar bent je bewust dat alleen zijn simpelweg alleen zijn betekent. Hoe je het ook wendt dan wel keert.
ikWik