Ik ben echt een denker. Wat een stupide zin, wat houdt dat in godsnaam in? In mijn geval betekent het dat ik veelal in mijn hoofd zit en zeker niet altijd op een moment dat dat uitkomt. Mijn gedachten hebben ook niets te maken met de activiteit die ik op dat moment uitvoer, maar dwalen meestal af naar wereldse onderwerpen zoals geloof, psychologie, cultuur en zo’n beetje alles wat schuurt in de wereld. Ik heb sinds kort een Islamitische goede vriend, uit Egypte. En daar vind ik wat van.
Voor alle Wilders-liefhebbers en anti-immigratie mensen, helaas, dit is niet waar je op hoopte. Het is zelfs het tegenovergestelde van wat je placht te denken. Mijn vriend en ik zijn beide dol op wereldse onderwerpen en discussiëren hier graag over. Maar een jonge man die is opgegroeid in Egypte en Saoedi-Arabië kan niet verder afstaan van mijn (westerste) wereldbeeld en opvattingen. Dat vind ik geen enkel probleem, ik respecteer ‘all walks of life’ en slaag er zelfs in niet te (ver)oordelen. Voor geïnteresseerden: dit kan je jezelf aanleren, dat vergt wel veel moeite.
Het stukje waar ik iets van vind is een stukje zelfreflectie en de kunst om uit je eigen schoenen te stappen. Ik ben mij ervan bewust dat alles wie ik ben en wat ik vind direct voortvloeit uit waar ik ben opgegroeid en de omgeving waar ik in zit. We denken heel erg onszelf te vormen, maar ik denk dat we meer ‘schaap’ zijn dan we denken. Over mijn identiteit ben ik graag geheimzinnig, maar laten we zeggen dat leeftijd, geslacht, en sociale omgeving mij maken tot wie ik ben.
Hier komt de crux. Mijn moslimvriend is zich hier totaal niet van bewust. Hij argumenteert vanuit zijn eigen ‘hokje’ en vindt dat zijn wereldbeeld juist is, de rest is onjuist. Dat valt mij erg tegen van een hoog opgeleide, intelligente en zeer aangename persoon. Het is een niet te doorbreken tunnelvisie. En als je zo een discussie instapt over bijvoorbeeld homoseksualiteit, ga je dus nergens heen samen. Leer je ook niks. Het is moeilijk voor mij om hem aan te horen, maar ik luister en overweeg alles wat hij zegt, terwijl hij zich niet zo opstelt als ik een argument te berde breng.
Godsdienst is ook een thema dat regelmatig de revue passeert. Een van de uitspraken die mijn vriend deed was ‘Je bent verdwaald en ik hoop dat je je weg terugvindt’. De atheïst in mij moest hier in eerste instantie enorm om lachen, totaal respectloos natuurlijk. Mijn WhatsApp reactie was dan ook: ‘dat hoop ik voor jou ook’, met zo’n lachende-traan-smiley. Kon hij ook om lachen gelukkig.
Ik vind helemaal niet dat mijn wereldbeeld ‘juist’ is. Mijn wereldbeeld is precies dat: MIJN wereldbeeld. Maar ik pleit ervoor je open te stellen voor andere visies, zonder uitzondering. Hoe krankzinnig of ronduit kwetsend je deze ideeën ook vindt. En zo houd ik het weer lekker actueel, want dit is prima toe te passen in discussies over corrupte overheden en corona ‘scams’. En geloof mij, je haalt er altijd wat uit, al is het maar dat je oefent om je in te leven en uit je eigen hokje te treden.
Hossam en ik staan altijd op goede voet, nooit gekwetst of beledigd door de discussies, hoe fel ook. Dat bewonder ik enorm aan onze vriendschap en aan hem. Zaterdag komt hij langs en ik ben erg benieuwd hoe het gaat met zijn (zelfstudie) Nederlands. Gelukkig is Hossam een moslim die dol is op honden, anders was het een zeer korte vriendschap geweest…
Guus
PS als je uit deze column haalt dat moslims niet passen in Nederland en/of een gevaar zijn voor de samenleving, heb je nog een lange weg te gaan richting ware empathie en zelfreflectie. Hossam is niet bezig met wat andere mensen doen met hun leven. Hossam is bezig met wat hij doet met het zijne.