Neen, ze zijn niet van plan om een maand lang op bijstandsniveau te gaan leven. De wethouders hoeden zich daarvoor. Want stel je nu eens voor dat zij aan het einde van die eerste week op een houtje moeten gaan bijten. Men noemt dit een ‘symboolmotie’. Ik zou het willen ombuigen: ‘dat alle voorstemmers van het voorstel een maand in de bijstand leven in plaats van het college.’ Is de reactie van Wethouder Te Beest. Waar gaat het over? Over een voorstel om in plaats van 120 procent dit te gaan verhogen naar 150 procent. Waardoor de middeninkomens ook de huidige inflatie kunnen gaan bestrijden. Maar dat gaat niet door, het huidige college vindt dat voldoende. Het grote probleem van de ‘150’ is geld, volgens Simone Meijnen van D66. Is zij wel vaker de laatste tijd in beeld geweest?
De oude koeien in de sloot laten stomweg het kalf verdrinken. Waar de aankleding van het armoedebeleid is mislukt, zijn het nu weer andere prioriteiten die de voorkeur genieten. Waar voorheen de armoede je netjes hield, zijn het tegenwoordig de voedselbanken die in dit gat gaan springen. En ook daar schaamt menigeen zich voor. Wat te denken van een alleenstaande die rond moet komen met een minimum loon? Die probeert op de een of andere manier geld te besparen, door met ongezond voedsel door het leven te gaan. De energiekosten die als een jojo heen en weer springen. En de energieleveranciers op jacht zijn om mensen te overtuigen van een ‘geweldig’ aanbod. Maar het huidige dubbeltje laat zich maar een keer uitgeven. En over dubbeltjes gesproken: met enig taalgebruik zou je daar het woord dubben in naar voren kunnen brengen. Want dubben doen velen en waar mensen met een andersoortig inkomen niet te klagen hebben, daar voelen die anderen zich door in de steek gelaten.
Er is en blijft sprake van een keerzijde, maar die keerzijde is niet voor iedereen zichtbaar. De GGD komt miljoenen tekort, kan de vraag niet aan en ook het aanbod wordt steeds schraler. De vette jaren zijn voorbij en de magere jaren zullen ook het nodige gaan vragen. De cyclus van zeven jaren dient zich aan. Mensen blijven over het geheel genomen altijd wel weer creatief. Maar ook die creativiteit boet in aan rekbaarheid. Het elastiek is te lang reeds uitgerekt. Lonen omhoog en de inflatie gaat vrolijk met de lonen mee. Hoewel van enige vrolijkheid is bij velen geen sprake meer. Bedrukt en Somberman staat op de hoek te wachten. We doen het er maar mee en schamen ons daarvoor.
Is er dan niets leuks te melden? Welzeker, wanneer drie kunstenaars worden uitgenodigd om tegen de stroom in te gaan zwemmen. In de vorm van ‘Nieuwe Vrijheidsbeelden’ voor het Stedelijk Museum. En dit museum plannen heeft om een van die werken aan te gaan schaffen. Een beetje op de valreep van Alkmaar 450 jaar verzet. Een groot raam en een Vrijheidsbeeld. En dat valt niet te ontkennen. Houden we toch nog wat over van het gevoel dat niet in geld uit te drukken valt: VRIJHEID!