wordt nooit een geheel. Binnenstedelijk dan wel buitenstedelijk, een straatje erbij om dan ook maar te zorgen dat die huizen betaalbaar zijn, doet een beetje denken aan Monopoly. Je kocht een huis in een straat, probeerde nog een aantal straten te verwerven om uiteindelijk een stad uit de grond te stampen. Kwam geregeld terecht in de gevangenis. Kocht een kanskaart of kwam terecht in een algemeen fonds. Om dan weer wat later al je bezittingen te gelde te maken, omdat je op een verkeerd plekje terecht was gekomen. Naast je opgebouwde winst kwam uiteindelijk de afrekening. Je ging failliet en van winnen was geen sprake meer.
Dat idee bekruipt mij wanneer er weer wordt geworsteld om het ene deel van een voormalig dorp, aan een andere stad te gaan koppelen. Koedijk en Sint Pancras zijn daar de voorbeelden van. Het ene deel hoort bij Dijk en Waard, het andere deel mag zich verheugen op Alkmaar. Een soort van scheidslijn dat zich al tijden voordoet in Baarle Hertog en Baarle Nassau. Waar de een zich een Belg noemt en de buurman een Nederlander. En waar de benzineprijzen er ook voor zorgen dat je daar tankt waar deze het goedkoopst is. Waar zelfs de huizen op die scheidslijn te vinden zijn.
Hoe moet dat nu verder wanneer Alkmaar zich op de randen van de stad zich gaat ontwikkelen. Wanneer de Boekelermeer vanuit het zuiden (Heiloo) nog niet voor een deel is geasfalteerd en slechts een twintigtal meters de zaak blokkeren? Of het gegeven dat door de Nelson Mandela brug de Beverkoog toegankelijk werd? Het is zo af en toe een gevecht om de vierkante millimeter dat er voor zorgt dat er niet alleen oprispingen ontstaan, maar ook zorg draagt voor een bepaalde mate van versluiering. Wat zelfs van invloed kan zijn op de WOZ-waarde van een woning. Om over de rioolaansluitingen dan maar te zwijgen.
Het zijn zo van die dingen waarbij geregeld over het hoofd van de betrokkenen besluiten worden genomen. Inspraak dan wel een referendum niet direct gangbaar zijn en belanghebbenden met de nodige papieren langs de deuren gaan, om bewoners te porren om hun stem te laten horen. Of een bijeenkomst te beleggen in een aanwezig dorpshuis in aanwezigheid van de burgemeester en de nodige wethouders. Het kan zaken in beweging zetten en het hangt er maar net van af welke belangen in het geding komen. Afwachten is een ding, actie ondernemen het andere. En wanneer het dan tot actie komt en er een antwoord van de gemeente wordt verwacht, reken je niet op een stilzwijgen. Maar ook dat valt niet uit te sluiten, wanneer ambtenaren zich over het probleem gaan buigen. Grootstedelijk denken is niet voor iedereen weggelegd. Kleinstedelijk handelen op voorhand niet uit te sluiten. En zo blijven we geregeld in een status quo situatie doormodderen. Tot… er opeens een doorbraak is. Wat vaak gepaard gaat met water. Waarbij de glazen met wijn onaangeroerd blijven.