vleugels van glas
mijn benen zijn sterk
ik kan de weelde dragen
als ‘k ze af en toe de rust maar geef
mijn armen zijn lang
je hoeft het maar te vragen
jou omhelzen is waar ik ’t meest naar streef
maar mijn vleugels zijn van glas
zij dienen geen navolgbaar doel
dan jou slechts tonen wat ik voel
als door een helder raam
zie jij daarin de diepte van mijn ziel in hemels licht
gespiegeld in de ogen van m‘n liefdevol gezicht
riann