We gaan weer lekker het najaar in en iedereen wordt weer ziek. En ik vind daar wat van…
Na voor het eerst corona te hebben opgelopen (hoe is het mogelijk?), kan ik stellen dat ik deze met vlag en wimpel heb doorstaan. Eerst keelpijn en moe, toen hoesten en klaar was kees. Een dag of vier was mijn inschatting en die bleek eng accuraat. Maar hoogmoed komt voor de val, moet mijn lijf gedacht hebben, zo een opscheppert, die pesten we nog iets langer.
Want men is nog steeds verkouden. Vervelend drukkend gevoel en het hoofd vol vocht, dichtzittend oor en hoofdpijn die totaal onvoorspelbaar af en toe voorbij komt. En het hoesten… dat kan nog wel even aanhouden. We weten namelijk al jaren wie de boosdoener is die mij de hele winter door laat hoesten.
Ieder jaar dus dit soort klachten, ook pré corona. Totaal aan gewend, hoort erbij, moet je je luchtwegen maar niet zo irriteren het hele jaar. Ik ben nooit ziek, dat zullen voorgaande werkgevers tegenspreken, maar dat is een heel ander verhaal. Ik vind namelijk dat ‘ziek zijn’ betekent dat je weinig tot niks kan, behalve in bed liggen.
Veel mensen denken daar anders over. Hoofdpijn (binnen het redelijke) is ziek, keelpijn is ziek, verkouden? Ziek. Stem kwijt, oké die is praktisch lastig, ziek. De laatste keer dat ik griep had is 6 jaar geleden. Toen was ik ziek. Toen was ‘bestaan’ simpelweg te veel gevraagd en heb ik de dagen in een semipermanente coma doorgebracht. En als je twijfelt of je koorts hebt, geloof me, je hebt geen koorts.
Dit is niet alleen maar bedoeld om mijzelf enorm op de borst te slaan, maar het geeft wel te denken… Ben ik nooit ziek, omdat ik er gewoon niet aan wil of is het toeval? Het voelt namelijk altijd alsof griep zo voorbij komt en ik zeg, ‘’nee bedankt, ik ga door met mijn leven’’ en klaar is kees. Word je vanzelf miserabel en ziek als je thuis gaat ronghangen bij lichte klachten? En als dat zo is, waarom zou je?
Het type mens dat ik in de zeik neem is overigens jong en gezond, ze hebben gewoon altijd wat. Ziek zijn is niet het enige in hun repertoire hoor. Rugpijn, nekpijn, schouders, knieën, etc. Ik heb hypochonder moeten googelen om erachter te komen dat dat van een heel andere orde is, maar toch. Ik ben niet oud, maar ook ik heb kwaaltjes en dingetjes. Dit telkens benoemen in het bijzijn van anderen zie ik echter niet zitten.
Misschien moet ik ook eens wat hebben, misschien wekt het sympathie of krijg ik zo meer aandacht. Deze mensen moeten er toch iets uithalen zou je denken. Maar niet bij mij, ik vind je gewoon een zeikerd.
Guus