Beste Wrok: hoe precies is het jouw verantwoordelijkheid geworden dat zij haar droom als kunstenares niet heeft waargemaakt? Rustig, ik weet het, ik weet het. Er zijn mensen die de sprong wagen, blijven volhouden en uiteindelijk succes hebben. Had zij daarbij kunnen horen als ze was doorgegaan, dat valt niet uit te sluiten. Maar zo is het niet gegaan. Was haar eigen keuze.
Jij hebt haar niet gedwongen te stoppen. Wellicht is er naast behoefte aan begrip ook ruimte voor een eerlijk weerwoord. Niet om haar droom te ontkennen of dat de steile weg naar de top bezaaid ligt met goede bedoelingen, laat dat maar over aan cynici zoals ik. Maar omdat luisteren alleen zinvol blijft zolang het ergens toe leidt.
Luisteren is goed, net als ondersteunen. Maar wanneer praten over "wat had kunnen zijn" niet leidt tot verwerken, loslaten of concrete stappen vooruit, dan ondersteun je geen groei meer maar zelfmedelijden. Tijd is pas echt verspild wanneer je, met alles wat je nu weet, nog steeds niets doet. Nu. Jouw taak is niet haar verleden te herschrijven, maar grenzen te stellen aan eindeloos "wat-als" denken en flexibel te zijn binnen de mogelijkheden van jullie gezin.
Haar keuze destijds was logisch voor wie ze toen was. Terugkijken en wensen dat het anders was gelopen verandert niets. Vooruitkijken wel, misschien.
Wil ze weer kunst maken? Dan kan ze vanavond nog beginnen. Nieuwe technologie maakt creëren toegankelijker dan ooit. Of verlangt ze vooral naar het romantische beeld van een kunstenaarsleven dat inmiddels verdwenen is, de wereld eromheen, het gevoel, de identiteit?
Naar dat verleden valt niet terug te keren. Da's voorbij.
www.beter-samen.nl — Relatietherapie.
