Hoe is het mogelijk dat, als je geniet van het winterse weer en een grappig liedje, je vervolgens door associeert naar ICE, meteen door naar een kogel door het hoofd, naar overheersing en tirannie. Hop, met 1 gedachte zat ik in het drama dat nu VS heet. Verdrietig werd ik ervan en met mij heel veel anderen.

Nu ben ik smoorverliefd op de aantrekkelijkste man ooit: ook nog grappig, betrokken, zorgzaam, hij knuffelt me, kookt voor me... Ik zeg het hem, maar krijg niks terug. Hij luistert, laat merken dat hij om me geeft, ziet mijn nieuwe sokken maar zegt nooit dat ik mooi ben.

“Ze komen toch niet”, was een veelgehoorde reactie, “waarom zou ik dan melden?”.

Dat mensen daar tegen in verzet kwamen, voorspelbaar. Want wie houdt en tegenwoordig niet van groen? En als je dan ook nog je eigen groenten kan gaan verbouwen, wordt de gang naar de supermarkt een stuk draaglijker. Hooguit is het wat fruit dat je nog kunt betalen.

’s Avonds houdt ze me wakker door naar filmpjes te kijken dus slapen we apart. Ik onderneem van alles met oud-collega’s, een wandelclub en koor. Zonder haar want ze wil niks. Als er bezoek is gaat ze naar boven. We hebben twee dochters die vroeg het huis uit zijn gegaan om te studeren en komen sporadisch langs.

Dat er het een en ander gebeurt, daar kan geen mens omheen. Wanneer echter de gemeente daar een rol in speelt, kan het anders lopen dan gewenst. En als de gemeente door het stof gaat, zijn de gevolgen niet altijd te overzien. Wordt er een gemeentelijk oudjaarsfeest georganiseerd en laat men na om vooraf artiesten te screenen, dan gaat het mis. Wat wordt er gezegd, hoe worden woorden gebruikt en kunnen die kwetsend overkomen? Daar wringt het. Er volgen excuses, maar die bieden niet altijd direct rust. Wel stof tot nadenken.

Ik kwam niet meer bij, mijn dochter, dat is dus de oppas én de grote nicht voor die kleine man, ook niet. Mijn zusje greep uiteraard meteen in: 'Zo praat je misschien tegen je broer, maar niet tegen je opa."

Ik flirt al een tijdje met een collega en rouw om ervaringen die ik als tiener en twintiger nooit heb gehad. Mijn vriend weet ervan maar doet hier luchtig over. In mijn hoofd heb ik twee scenario’s: vreemdgaan (stiekem) en het risico lopen mijn relatie kwijt te raken, of deze verliefdheid uitzitten en de rest van mijn leven spijt hebben, Wills?

Heel Nederland ligt plat. Dat is op zich niet zo vreemd, we wonen tenslotte in de Lage Landen. Maar zodra Koning Winter zich laat horen en subtiel wat sneeuwvlokken naar beneden laat dwarrelen, is heel Holland in rep en roer. Codes vliegen je om de oren, al dringen ze door oorwarmers nauwelijks door. En waar gladheid bestreden moet worden, blijkt het strooizout ineens schaars. Het openbaar vervoer past de dienstregeling aan, terwijl de NS geen bussen kan inzetten. Om over de vakantiegangers maar te zwijgen, die moeten zien te overleven in een weinig comfortabele stoel. Hotels zijn immers ook niet te bereiken.

mijn vriend is langer dan ik en loopt van nature sneller, meestal zo’n 5 meter voor me. Je zou niet zeggen dat we een stel zijn. Soms kijkt hij even om te checken of ik er nog ben, of om me aan te sporen. “Loop je nou expres zo langzaam”, en loopt onverstoorbaar door. Ik heb er vaker over geklaagd, maar er verandert niets. Ik loop het liefst naast hem, hand in hand. Wie heeft er gelijk, Wills?

We zoeken bescherming in de eigen woning, hebben voorraden aangelegd en zijn verzekerd van een batterij aan batterijen. Voor het geval de stroom uitvalt gaan we naarstig op zoek naar potkacheltjes. We vormen een houtvoorraad in de tuin en beschikken over een barbecue om de knakworstjes uit blik tot ons te nemen. Een blikopener is uiteraard voorradig. En dan al die liters water, die ervoor moeten zorgen dat we niet uitdrogen. De drankvoorraad is reeds vroegtijdig doorgejast.

rond deze tijd van het jaar kijk ik graag naar romantische films, gisteren nog naar It’s a wonderful life. Ik was altijd een romanticus maar er is iets in mij verhard. Dit jaar is mijn relatie van 15 jaar beëindigd en kreeg ik een licht herseninfarct.

Waar Jan van Speijk liever de lucht in ging, ontstaat ook in het Hoefplan een plan om de daar al torenhoge flats van een extra verdieping te voorzien. Daar zullen nog fundamentele discussies over ontstaan, want de vraag of het huidige fundament uit de jaren zeventig garant staat voor de extra kilo’s is nog altijd open.

Nooit geweten dat mijn columns ook door een raadslid worden gelezen. Wel ben ik ervan overtuigd dat een column moet schuren. Dat kan een kracht zijn om mensen aan het denken te zetten. Tegelijk weet ik dat het mijn stuk is en dat ik daar zelf verantwoordelijk voor ben. Dat neemt niet weg dat ik op mijn manier tegen zaken aankijk die niet altijd de overtuiging van mijn gelijk bevestigen. Wat dat betreft ben ik net zo menselijk als ieder ander die zich niet direct in mijn visie kan vinden.

In de raadsvergadering van 15 december 2025 werd de ‘verordening individuele inkomenstoeslag’ behandeld. Eigenlijk was het de bedoeling dat dit als hamerstuk door de raad ging, dus zonder dat partijen zich daar een mening of standpunt over zouden vormen. Gelukkig werd het stuk alsnog boven de streep getrokken, dus wel als bespreekstuk op de agenda gezet.

Met de jaren groeit mijn teleurstelling en eenzaamheid door zijn ogenschijnlijke narcisme. Hoe ga ik om met mijn groeiende wrok over zijn ongevoeligheid,

Het zijn ontwikkelingen waar ik met mijn pet niet bij kan. Kansen moet je grijpen, dat weet ik ook wel. Maar als het kansen zijn waarbij je je afvraagt voor wie ze eigenlijk bedoeld zijn, gaan mijn wenkbrauwen toch omhoog.

Te vaak, vooral als degene die uitbarst een vrouw is, blijven we hangen bij de toon: “Ze schreeuwde!”, terwijl de kern buiten beeld blijft. Het is niet oké dat zij uitvalt en jij je schuldig gaat voelen, maar het kan helpen om haar disproportionele uitvallen minder persoonlijk te nemen.

Sinds ik een kinderwens had, ben ik anders naar de wereld gaan kijken. Ik werd me bewuster van de risico’s, de ongelijkheden en de onrechtvaardigheden die anderen soms overkomen, maar die ook mijn eigen kinderen zouden kunnen raken. Kritischer, eerlijker, en ook gevoeliger voor verhalen die je anders misschien voorbij laat gaan.

De Alkenaer maakt impact in verbinding, in de salon een persoonlijk gesprek aangaan, eenzaamheid aanpakken door gelijkgestemden te ontmoeten. Een geluksgevoel te creëren door naar een interessante en inspirerende lezing te gaan. Of naar mooie muziek te luisteren.

Hoe lang is het eigenlijk geleden dat de oranje knipperbollen uit het straatbeeld verdwenen?

Sinds mijn vriend en ik samenwonen, lijkt hij altijd nét iets zieker dan ik. Ik krijg keelontsteking, hij óók. Ik heb een blaasontsteking, hij óók, maar dan “erger”.

Vaak gaat het om vakjargon, en beseffen de mensen die de brief schrijven niet dat een ander dat jargon niet spreekt. Als je dag in dag uit als chirurg praat over medische kwesties, is de taal voor jou heel gewoon en begrijpelijk. Kom je als patiënt bij die arts, is het wel belangrijk dat hij dat vakjargon niet gebruikt en de situatie in gewone mensentaal aan de patiënt uitlegt.

Toch ben ik er heilig van overtuigd dat de Goedheiligman het beste met Alkmaar voor heeft. Maar het zullen wel héél grote schoenen moeten zijn als daarin 140 miljoen aan bankbiljetten moet passen. Schoenen die je niet in een winkel vindt — misschien worden het wel klompen. Want er wordt flink gelobbyd om dat geld te verdelen.

Moeder maakt zich zorgen over geld. Broer die haar financiën doet zegt dat er genoeg is. Ze zal ons nooit om hulp vragen, omdat ‘ze geen last wil zijn voor haar kinderen’. Ze verzwijgt ook grote ziekenhuisonderzoeken tot er een goede uitslag is.

En ja, dat dateleven dat is een extra, want de agenda is volgepland met werk, kinderen, vrienden, familie, de dieren, belastingaangifte, administratie, deze column en zo kan ik nog wel even doorgaan. Een knappe vent die zich daarin een plekje kan veroveren.

Maar het smijten met gemeenschapsgeld lijkt hier een vast patroon. En die miljoenen die door Alkmaars neus zijn geboord? Ach, wie laat daar nog een traan om. Tranen zijn voor de jongeren die naar een woning snakken.

we hebben een liefdevolle relatie en voor hem ben ik naar Engeland verhuisd. We gaan trouwen en praten heel open over de vraag wat een huwelijk met onze liefde doet. Zoveel gelukkig getrouwde mensen kennen we niet. Toch willen we een levenslange verbintenis met elkaar, Wills?

De Alkenaer salon is helemaal uitverkocht. Ook de familie van Angela zit lekker bij te praten in deze reünie. Oude buren, de fanclub en mensen die haar wel een keer “in het echt” willen zien. Burgemeester Anja Schouten wordt ook gespot, die was ook fan vroeger. Wie niet?

hij is creatief, betrokken, zorgzaam en toch knaagt er na een jaar iets over de toekomst. Zijn ongeduld is uitputtend — in de rij op Schiphol, aan de telefoon met een helpdesk, in het verkeer, en soms tegen mij, zodra iets niet loopt zoals hij wil. Uit het niets flipt hij: bazig, bits, soms ronduit gemeen. Ik blijf uiterlijk rustig, probeer te sussen, het helpt niets. Tegenwoordig mijd ik hem tot de storm is gaan liggen. Spijt toont hij niet. Kan iemand als hij echt veranderen, en hoe dan?

Dat mensen de neiging vertonen om de huid te verkopen voor de beer geschoten is, duidt op een menselijke dwaling.

Een beetje snotterig zit ik achter mijn computer. Aan het werk maar ook ziekjes. Met nog zoveel zaken op mijn to-do lijstje. Een beetje niet lekker zijn is soms best handig om al dat heilige moeten een tandje terug te schroeven. Dus ik heb de hoofd- van de bijzaken gescheiden en werk het lijstje in volgorde van belangrijkheid af.

Mijn vriendin doet het meeste thuis en dat is voor niemand leuk. Als ik het niet precies doe zoals zij wil is het niet goed genoeg. Gewone dingen zoals boodschappen wegzetten. Dan zakt de moed mij in de schoenen. We praten wel maar heb je tips wat ik kan doen met mijn gevoel dat ik het niet goed doe waardoor zij de ‘mental load’ alleen draagt. Wacht je reactie met spanning af want je kunt heel direct zijn, Wills.

Ik durf ze niet eens meer te vertellen wat wij vroeger deden als een horloge stilstond en we geen idee hadden van de tijd. Dan draaiden we, op de zwarte bakelieten telefoon in de gang, het nummer 002, om daar te horen: “Bij de volgende toon is het twaalf uur, dertien minuten en twintig seconden”.