Vorige week stierf een vrouw waarvan ik heel veel hield. De moeder van mijn ex-man. Als een ware 'modern family' stonden we er de hele week gezamenlijk voor onze kinderen. Het verdriet werd gedeeld. Man, vrouw, zus, zwager, kinderen, neven en dus ex-vrouw. We deden allemaal ons uiterste best om dat goed te laten verlopen en dat is met veel liefde en geduld heel goed gelukt. En hoewel dat voor niemand eenvoudig is, was het een verademing in een tijd waarin alle media maar volstaan met woorden als verwijdering en verharding.
Ik was me er weer zo van bewust dat als je een steen in het water gooit, de rimpels verderop nog doorkabbelen. Oorzaak gevolg. Iets wat klein lijkt, kan een groot effect hebben. Zowel klein als groot. Dat als je iets zegt, dat dat iets kan doen met de ander. Ook via social media.
WhatsApp is voor mij dan ook geen medium om je geschillen mee uit te vechten (gerust wel eens gebeurd, ik ben ook niet roomser dan de paus). Het verschil tussen gesproken en geschreven taal is zo enorm, een ander kan iets wat je typt totaal anders interpreteren dan hoe je het bedoelde. Ik heb dan ook altijd geprobeerd om mijn kinderen te leren bellen en niet alles af te doen met een appje. Ik geloof dat dat wel gelukt is, hoewel ze wel veel online proberen te regelen. Maar ja, wie niet. En dat is ook handig. Maar als je een gedoetje met een vriend of vriendin hebt, los dat dan even persoonlijk op, denk ik dan.
Maar dan moet je wel geleerd hebben om te praten natuurlijk. Niet de technische kant van praten, dat wordt ons letterlijk met de paplepel aangeleerd. Maar het gesprek aan kunnen gaan, luisteren naar wat de ander zegt, je best doen je in te leven in die ander. Je eigen woorden goed formuleren.
Daar heb ik nog wel iets te leren geloof ik. Want ik kan totaal anders overkomen dan hoe ik het bedoel. Dat heeft niets met WhatsApp te maken, want met geschreven taal overbrengen wat ik bedoel kan ik dan juist weer heel goed. Maar ik betrap mijzelf er best wel regelmatig op dat ik Noord-Hollands bot kan zijn in gesprekjes. De tere zieltjes in het op het oog zo stoere Amsterdam, waar ik veel ben, hebben daar soms wel moeite mee. Dat betekent dat ik mezelf steeds weer vertel dat ik een boodschap even moet inleiden en niet altijd direct tot de kern hoef te komen. Dat een beetje uitleg fijn is en dat ik ook wel eerst even kan vragen hoe het met iemand gaat.
Want ik bedoel het uiteindelijk niet verkeerd natuurlijk. Ik vind mezelf ook echt wel een leuk en spontaan mens. Maar ja, ook ik sta af en toe onder druk en dan kan ik nog wel eens bot uit de hoek komen.
Dus toen ik vorige week tussen het verdriet en het schrijven van een afscheidsgedichtje met haast in de auto zat, noemde ik iemand in de auto voor me 'stomme koe' en 'mijn god wat een onvergeeflijke slome'. Ik vergat even dat ik ook aan de telefoon was. Mijn gesprekspartner aan de andere kant van de lijn werd even stil. Ik zei: oh, ja, dit kantje ken je nog niet van mij, waarna we allebei heel hard moesten lachen. Laat dat laatste nou precies de clue zijn waarmee je ieder ijs kunt breken.
Dus hier wat communicatietips voor deze week, die ik dus eigenlijk aan mezelf geef, dus voel je vooral niet aangesproken verder:
Neem een beetje tijd voor je reageert.
Stel veel vragen aan de ander.
Vraag je af hoe je je manier van communiceren zelf zou vinden.
En deze: lach jezelf af en toe keihard uit, liefst samen met iemand anders.
En verder houd ik het vandaag ook maar bij het geschreven woord, want met mijn pen en toetsenbord kan ik het altijd prima vinden. Ik wens iedereen een lekker weekend met veel zon en veel gelach.
Kim
