Ik had de eer om tien dagen met mijn kinderen door Beijing en omgeving te reizen. Omdat mijn zoon daar vijf maanden op stage is, kregen we ook een inkijkje in hoe de Beijing-inwoner zich op de deelfiets, samen met duizenden anderen, door het drukke en eindeloos toeterende verkeer van huis naar kantoor beweegt, hoe de werklunch eruit ziet en waar je woont als stagiair bij een internationale organisatie. Het werd een prachtige tijd, met als een van de hoogtepunten een potje kaarten op de Chinese Muur.
Met ons paspoort 24/7 bij ons — je moet dat ding werkelijk overal laten zien — reden we van hot naar haar in taxi's die we met de air van de alwetende wereldreiziger bestelden via de Didi-app. De gesprekken met de chauffeur vertaalden we via WeChat en we betaalden via AliPay. Of andersom, alles was aan elkaar gekoppeld. Superefficiënt! En ook zo makkelijk, je bent nooit 'kwijt': door het gebruik van al die apps weet 'men' ook 24/7 waar je bent, wat je uitgeeft, met wie je bent en waar je naar op weg bent. Als je niet al door een van de 15 camera's per lantaarnpaal gespot was natuurlijk. Wat nou privacy? Het voordeel was 0 criminaliteit en geen onveilige situaties op straat, maar dit voelde voor ons wel creepy hoor.
We keken onze ogen uit, werden zelf ook bekeken en op de foto gevraagd. Waar we ook waren, die lange blonde Hollanders waren een attractie op zich.
Het moment dat ik met mijn twee hartjes een kaartje legde op de muur, om op die plek vervolgens ook de zon onder te zien gaan, was ik zielsgelukkig. Een mens kan zich zo ontzettend rijk voelen en dat voelde ik me, vermenigvuldigd met een miljoen of tien en dan nog in het kwadraat. Wat een rijkdom om met die twee op stap te zijn.
En in plaats van dat ik alles moest regelen en uitvoeren, zoals dat vroeger natuurlijk altijd het geval was, werd me veel uit handen genomen. Dat was omdat ik er, met die alwetende air dus..., een potje van maakte met al die apps, verificatiecodes, Chinese sims, Nederlandse telefoonverbindingen, zakelijke boekingen en alleen privé-mail op mijn telefoon. Moeders was niet voorbereid en eerlijk gezegd ook een beetje te traag voor die twee. Dus waar ik ook ging, de taxi kwam eraan, de fiets was al van het slot af, de tickets waren geregeld. Het ultieme genieten voor mij, hoewel ik er wel even aan moest wennen: deze micro-manager moest het uit handen geven. Maar na een paar dagen had ik dat heel goed onder de knie en was het alleen nog maar heerlijk om te kunnen leunen en vertrouwen op ze.
Tien dagen in een andere wereld, in een voor mij onbekend en ongekend land. Ik heb de reissmaak weer te pakken en ga voorzichtig een volgende trip plannen. Wat een eye-opener dat dat allemaal weer in het verschiet ligt voor mij. Mijn grote kinderen lekker op de rit, ik op de rails. We gaan allemaal vooruit en reizen sommige stukken samen. Dat zijn de mooiste reizen en daarom gaan we er nog heel veel maken. Op naar wat gaat komen.
