Beste Wills,
Deze winter maakte mijn grote liefde het uit. Ze werd verliefd en mijn eigen gedrag was ook niet oké. Ik vertrok en hij kwam meteen bij haar wonen in ons oude huis. Ons oude huis! Als ik haar keuzes en de veranderingen tussen ons benoem, krijgen we woorden. We zien elkaar nu alleen nog als ik onze geadopteerde hond ophaal, die we 50/50 verzorgen; meestal kort en beleefd, maar het voelt leeg en pijnlijk.
We wilden "vrienden blijven": zonde om onze band na zoveel goede jaren weg te gooien. Maar als ik de voor mij vernederende en pijnlijke kant van onze breuk deel, ontploft het. Vriendschap = pijn inslikken zodat zij zich niet ongemakkelijk voelt. Wills?
Beste Jullie Oude Huis,
vriendschap is geen troostprijs na een breuk, maar een nieuwe vorm met eigen voorwaarden: veiligheid, respect en ruimte om naar elkaar te luisteren. Je bent haar geen vriendschap verschuldigd; goede tijden zijn niet minder waard als je nu afstand neemt. Dat elke poging om gevoelens te delen eindigt in ruzie, zegt genoeg. Niet dat jij "te emotioneel" bent, maar dat de basis voor vriendschap er (nog) niet is.
Kidnap de hond, maar niet heus. Door het gedeelde hondenouderschap is er te veel contact. Doorbreek de terugkerende negatieve dynamiek (ook door jouw verwachtingen over hoe die ontmoetingen zouden moeten gaan). Vraag een gezamenlijke, betrouwbare kennis om de hond de komende drie tot zes (!) maanden voor jullie op te halen en terug te brengen.
Het is altijd moeilijk te zien wanneer een ex zo snel verder gaat. Blijkbaar was jij de laatste die doorhad dat ze de relatie allang verlaten had. Des te meer reden minder contactmomenten te hebben, om niet steeds met eigen ogen hen samen te zien in jullie oude huis. Ook "samen verwerken" op deze manier helpt je niet. Doe wat anders. Je hart uitstorten bij een therapeut of je nieuwe beste vriend(in).
Een speelkameraadje voor de gezamenlijke hond. Een die wél alleen van jou is en helemaal aan jouw kant staat.
Groet! Wills
www.beter-samen.nl — Relatietherapie
