Een goede vriend van mij heeft deze tekst als tatoeage op zijn arm staan. Sinds ik dat de eerste keer zag, al zeker tien jaar geleden, zit die zin in mij verankerd. Als een onzichtbare tattoo, zeg maar. Sindsdien is het een stille slogan voor mij geworden, ik heb 'm als het ware eerst geleend en later geadopteerd. Het is niet begonnen als de mijne, maar hij heeft me inmiddels bij belangrijke momenten geholpen. En sindsdien leef ik ernaar.
Wat maakt nou dat ik het zo mooi vind? Of mooi? Liever gewoon waar. Ik zie zoveel mensen gedreven door ego, of ze het nu weten of niet, en zelf heb ik daar gerust ook wel eens last van. Iemand zegt iets tegen je, je ontvangt een vervelende e-mail en je staat op je achterste benen. Hup, daar zit je in de emotie... Boos over onredelijkheid, verbaasd want je begrijpt er niets van, verdrietig want hoezo zegt diegene dat over je en je herkent je er niet in.
Als die emotie wat zakt, voel je meestal wel of er een kern van waarheid in zat of niet. Pas dan zou je moeten reageren, want te snel reageren brengt alleen maar ellende.
En al die ijdelheid, je ziet het overal. De meeste mensen hebben het in een gezonde mate en dan is het niet storend. Maar anderen hebben zoveel aandacht nodig, lijken zichzelf zo belangrijk te vinden, dat ze gaan denken dat de wereld om hen draait in plaats van om de mensen om hen heen. En laat ik daar nou een enorme hekel aan hebben. En vraag mezelf tegelijkertijd af of ik er zelf ook niet af en toe een beetje aan lijd?
En daarom leg ik dat zinnetje vaak aan mezelf voor. Het helpt me ook bij het doorprikken van het gedrag van anderen.
Want wie zit er te wachten op een opgeblazen ego, een dwarszittende boosheid, een vaste overtuiging dat je gelijk hebt? Jouw eigen kleine wereld, daar waar je je eigen invloedssfeer hebt, wordt er niet mooier van. Eerder ingewikkeld en soms zelfs lelijk.
Ik hou 'm erin, All is vanity!
