Nee, ik had liever gezien dat de uitgestoken handen elkaar hadden gevonden. Dat er sprake zou zijn van gezamenlijk beleid, waar iedereen profijt van zou kunnen hebben. Dat de ‘localen’ dit keer bereid waren geweest om over hun eigen schaduw heen te springen. Maar helaas, daarvan lijkt opnieuw geen sprake.

Mijn eigen dochters zijn nog maar één jaar oud. Dit keer waren ze er niet bij. Maar terwijl ik rondliep dacht ik: hier wil ik ze later mee naartoe nemen. Het gaf me een trots gevoel om andere kinderen zo bezig te zien. Zonder twijfel, zonder drempels. Niet kijken, maar doen.

Waar Koning, Keizer en Kardinaal een hoofdrol hadden kunnen spelen, worden elders zoete broodjes gebakken. Men vond elkaar bij een vermeende maaltijd, zonder te beseffen wat daarmee werd aangericht.

Een half uur voor vertrek naar mijn vakantieadres, begin vorige week, brak hij echter weer, en toen moest ik dus met mijn oude bril op vakantie. Een inmiddels helemaal geen leuke bril meer, met de verkeerde sterkte, krassen en allang niet meer recht op de neus...

Een knappe acteur die dat ‘doen alsof’ lang volhoudt.  Of is hij emotioneel geblokkeerd door schadelijke manosfeer overtuigingen?  Dat XTC hem wel tijdelijk intens doet voelen, is hoopvol. Hij weet alleen niet hoe daarbij te komen en/of te herkennen zonder hulp van een pil.

Er is geenszins sprake van een aardverschuiving, maar wanneer de landelijke politiek de lokale politiek van een aantal zetels berooft, behoeft het geen betoog dat er toch een omwenteling kan plaatsvinden.

'Niet oordelen, Klaver, je weet er lang niet alles van en iedereen mag lekker doen waar hij zin in heeft'.

Het blijft afwachten wie straks met wie de lakens gaat uitdelen. Dat is niet alleen een kwestie van tijd, maar ook van samenwerking. Mogelijk zal het daar gaan wringen. In deze tijd van onzekerheid is het echter raadzaam te kiezen voor een zekere mate van stabiliteit.

Begin met feiten. Noteer wanneer hij padelt, hoeveel zorgtaken en huishoudelijke klussen daardoor op jou terechtkomen. Is geen aanval, is een rekensom.

Klop met twee vuisten zachtjes op je borst op de plaats van je thymus of klop met je vingertoppen op je borst. Blijf onder je sleutelbeen. Adem rustig in door je neus, twee tellen pauze, adem langzaam uit via je mond en vier tellen pauze en herhaal nog twee keer.

Ik ben eruit. Ik ga bewust solliciteren. De kans dat ik word aangenomen is vrij klein, maar het blijft een feit dat niet geschoten de haas in leven laat.

Zondag 15 maart was het eindelijk zover. De grote schrijver van Nederland Adriaan van Dis kwam naar Cultuurpodium De Alkenaer. Wachtend op het perron van Heiloo werd hij opgehaald door mijn collega Mieke. Hij reist graag met de trein. Licht steunend op een wandelstok, onberispelijk gekleed in een mooie wollen jas, das en leren tas in de hand. Van Dis gaf een vuist in plaats van een hand aan het team.

Ik ben de wandelbegeleider voor twee groepen. Een groep op de woensdagavond in de wijk Kooimeer en een groep rondom de Alkenaer (Binnenstad-West) op vrijdagochtend. Sport-Zorg verzorgt een wandelgroep voor dames in Overdie.

Hoe kunnen we er de komende verkiezingen nu voor zorgen dat er méér vrouwen in de gemeenteraad terechtkomen? Dat doe je door slim te stemmen. Niet de eerste vrouw op de kieslijst van de partij van jouw keuze, maar juist een vrouw kiezen die wat lager op die lijst staat.

Een zekere mate van opportunisme, daar kun je wel zeker van zijn. En ook de vraag ‘waar staan wij voor?’ zou je kunnen vervangen door ‘daar staan wij voor!’ Jawel, met een duidelijk uitroepteken. Want er wordt weer van alles uit de kast getrokken om de stemmer over te halen eens voor een andere partij te kiezen.

Sinds de overgang is ons liefdesleven langzaam opgedroogd. Te pijnlijk, daarna onmogelijk. Ze is een fijne partner en geweldige moeder. Alleen: mijn lichaam leeft nog, en verlangt. Relatietherapie, begrip tonen, niets hielp. Is een discrete relatie beginnen met iemand die in hetzelfde schuitje zit iets, Wills?

Verandering maakt onzeker. We weten het gewoon even niet. Wat gaat AI met ons doen? Maar wacht even, stelden we ons die vraag niet ook toen het internet zijn intrede maakte? Daarmee zou de wereld compleet veranderen. En dat is ook gebeurd natuurlijk. En ook weer niet. En we zijn er nog.

Jongeren op fatbikes en de snelheid waarmee we op de feiten achterlopen.

Wie kinderloos is, wordt nog steeds flexibel, beschikbaar en minder behoeftig geacht, een nasleep uit de jaren ’60? Toen werd onevenredig veel van kinderloze kinderen, vaak de jongste of ongetrouwde dochter (‘koffiezettertjes’) verwacht.

Stelling: De preventie en bewustwording om een veilig (uitgaans)leven te bieden in Alkmaar is voldoende en effectief.

Wat ik vervelend vind is dat hij af en toe grappig denkt te zijn door te zeggen waar hij in die periode allemaal met zijn nieuwe vriendin naar toe zal gaan. Ik hou van hem. Wills?

En dat je begrijpt dat je met iedere handeling in ChatGPT je ziel verkoopt en bovendien een enge man steunt. Wat handig en snel is, is ook een blok aan je been en een veiligheidsrisico.

Mensen die simpelweg van de ene partij naar de andere hoppen. Bijkans een vorm van shoppen, maar dan op een totaal ander niveau. Want er zijn drie vormen te onderscheiden: de hardloper, de spoorloper en de doodloper. En met die laatste is het meest aan de hand.

insteken, wurgen, door het slijk, en hup, met een zetje het ravijn in.

Er is weinig zo confronterend voor ouders van volwassen kinderen als de ontdekking hoeveel pijn je, door de jaren heen, juist degenen hebt gedaan van wie je het meest houdt. Niet uit kwaadheid, maar uit stress, achteloosheid en egoïsme.

Hoe ga je daar als lokale overheid een balans in vinden? In welke delen snijd je, welke delen wil je behouden en wat heeft echt een investering nodig? Er zijn altijd verliezers, en toch wordt de keuze wat te doen toch vaak met een politieke bril op gemaakt. Het geld kan ook bij de overheid maar 1x uitgegeven worden, en waaraan je dat geld dan besteedt is dan toch wat de politieke arena in meerderheid beslist.

Eerder merkte ik al op dat een stoelendans in de Raadzaal niet ondenkbaar is. Dat werd mij niet in dank afgenomen. Maar wanneer iemand zich kroonprins waant en wordt ingeruild voor een overlopende kroonprinses die op uitnodiging van een fractieleider naar Den Haag vertrekt, dan ontstaan frustraties.

Ik ga lekker in m'n uppie naar een leuke stad in Italië, boek een appartementje of een mooie kamer in een hotel. Met wellness en een zwembad. En voor het plaatje een knappe Italiaan achter de receptie.

Neem nu bijvoorbeeld zwembad De Hoornse Vaart. Dat moet een Olympische allure krijgen, met geprojecteerde vliegende vissen die de Alkmaarse waterratten verbijsterd achter zich laten. Polowedstrijden zijn niet uitgesloten en ook het buitenbad zal menig zwemmer verwelkomen. Het kost wat, maar dan heb je ook wat.

Wie gaat mij helpen? spreekt een inspreekster uit met de tranen in de ogen. Mijn huis is niet geïsoleerd, het wordt niet warm, mijn energierekening is 600 euro en ik heb een uitkering en drie kinderen. Ik krijg het niet meer rond. Ik klop aan bij HVC en woonwaard maar ik wordt van het kastje naar de muur gestuurd

veertien jaar heb ik een relatie met mijn jeugdliefde, een getrouwde vrouw. Zij is tevreden met gestolen uren, dagen of nachten in de kieren van haar agenda. Ik niet maar ben zo verweven geraakt dat loslaten mijn wereld zou doen imploderen.

Maskers die wij allen dragen kunnen vallen, waarna andere maskers tevoorschijn komen. Bij jou ervaar ik dat niet. Ik twijfel niet aan jouw oprechtheid. Jezelf zijn kent zoveel beperkingen en roept zoveel nieuwe vragen op, dat het soms makkelijker is om een beeld te bestendigen. Het zijn vaak de kleurschakeringen op een rijk palet waardoor de primaire kleuren hun glans verliezen. En dat is iets wat ik eigenlijk niet wil.

Hoe is het mogelijk dat, als je geniet van het winterse weer en een grappig liedje, je vervolgens door associeert naar ICE, meteen door naar een kogel door het hoofd, naar overheersing en tirannie. Hop, met 1 gedachte zat ik in het drama dat nu VS heet. Verdrietig werd ik ervan en met mij heel veel anderen.

Nu ben ik smoorverliefd op de aantrekkelijkste man ooit: ook nog grappig, betrokken, zorgzaam, hij knuffelt me, kookt voor me... Ik zeg het hem, maar krijg niks terug. Hij luistert, laat merken dat hij om me geeft, ziet mijn nieuwe sokken maar zegt nooit dat ik mooi ben.