Groene roos
Column IkWik
Gepubliceerd: 17 april 2026
Mogelijk was ik in mijn vorige column niet duidelijk genoeg toen ik het had over een ‘motie van treurnis’. Dat sloeg op het uitsluiten van PRO, zijnde een groene roos en een rood klavertje. De huidige coalitie hoopt met gezwinde pas vooruitgang te boeken en dwingt PRO als het ware opnieuw in de oppositie.
Nee, ik had liever gezien dat de uitgestoken handen elkaar hadden gevonden. Dat er sprake zou zijn van gezamenlijk beleid, waar iedereen profijt van zou kunnen hebben. Dat de ‘localen’ dit keer bereid waren geweest om over hun eigen schaduw heen te springen. Maar helaas, daarvan lijkt opnieuw geen sprake.
En dan dat andere dossier: de verwarde medemens. Ook daar steekt het hokjesdenken de kop op. De neiging blijft bestaan om niet te weten wat de ander doet. Het draait maar door, en er wordt geregeld gewezen naar een andere partij die iets laat liggen. Intussen blijven niet alleen de kosten stijgen, maar neemt ook de overlast toe.
Daadkrachtig ingrijpen voor de mens in verwarde nood lijkt geen directe prioriteit. Het zal je maar gebeuren dat je op een dag wordt afgevoerd naar een gesloten inrichting, waar je je moet voegen naar het geldende protocol. Afgescheiden van de maatschappij waar je deel van uitmaakt. Dat dit mijn gemoedsrust raakt, heeft ook te maken met mijn achtergrond. Tenslotte ben ik psychiatrisch verpleegkundig docent in ruste.
Maar er speelt meer. Neem het gebruik van zelfscanners in de supermarkt. Voor je het weet word je geconfronteerd met een beschuldiging van diefstal, zonder te weten wat je verkeerd hebt gedaan. Wanneer het apparaat je daarvoor verantwoordelijk houdt, kan de impact groot zijn. Je krijgt niet alleen dat stempel, maar mogelijk ook een winkelverbod van twee jaar. Dan kun je elders je boodschappen gaan doen.
Het heeft er alle schijn van dat we met z’n allen een beetje doordraaien. Dat kan weer de indruk wekken dat ook de medemens verward raakt. De cirkel is niet alleen rond, het voelt soms als een hoelahoep die om je nek draait. En daar zit zelfs een circus niet op te wachten.
We verkeren in een overgangssituatie. Van alle kanten worden we geconfronteerd met zaken die we niet wensen. Oorlogen, stijgende prijzen, een kabinet dat besluiteloos oogt. Maar er is ook hoop. Stel dat AZ in De Kuip de bekerfinale wint. Dan gaat Alkmaar weer uit zijn dak. Een open bustoer, een huldiging, misschien zelfs een lintjesregen.
Tenslotte hebben drie raadsleden al een lintje gekregen: Willem, Mohamed en John. Van harte gefeliciteerd!