GEEN VLAMMEND BETOOG
Iedereen vertoont de neiging zich wat op de vlakte te houden. Van een uitgesproken mening lijkt geen sprake. Hooguit staat ons nog wat te wachten wanneer er ‘speeddaten’ met toekomstige raadsleden plaatsvindt. Daarbij kan het belang van de Alkmaarse burger een belangrijke inbreng hebben. Mogelijk opent de samenhang tussen de verschillende politieke partijen de ogen van anderen. Maar ook dat blijft de vraag.
Het fenomeen ‘men vraagt en wij draaien’ is al lang uit de ether verdwenen. Zit de burgerij eigenlijk wel te wachten op al die voornemens die als plannen worden gelanceerd? Moeten we steeds groter groeien, en rijzen de kosten dan niet de pan uit? Wie bekommert zich nog om stad en ommeland? En als dat ommeland zijn weilanden verliest, hoe zit het dan met de voorzieningen?
Is het koudwatervrees waardoor het gas mogelijk verdwijnt? Of worden voorzieningen voorzien van een zodanige pot met geld, afhankelijk van de vraag die nog bestaat? Wordt het tijd om de belastingen te verhogen, terwijl schraalhans voor velen nog steeds keukenmeester is? En wat te doen met al die kale kippen waar geen veer meer te ontdekken valt? Zomaar wat vragen die bij mij opdoemen, terwijl ook ik het antwoord schuldig moet blijven.
Natuurlijk hebben alle partijen het beste met de burger voor. Er wordt geprobeerd aan alle kanten voorzieningen in het leven te roepen, maar tegelijkertijd houd ik mijn hart vast of dit allemaal wel zal lukken. Het bestrijden van armoede, het terugdringen van wachtlijsten in de zorg, de zorg rond verwarde personen en niet te vergeten de dak- en thuislozen.
De jeugd die een andere toekomst tegemoet gaat. Het opdringerige van influencers. De schermtijd die voor een belangrijk deel nutteloos wordt besteed. En de achteruitgang in het lezen van boeken. Jongeren op fatbikes en de snelheid waarmee we op de feiten achterlopen. En de hoop dat de belangstelling voor cultuur en kunst niet achter de feiten blijft hobbelen. Juist dat biedt de mogelijkheid om naast de alledaagse dingen je zinnen te verzetten. Al is het maar om het naderende voorjaar welkom te heten.
We gaan voor groen en kleuren straks met rood. We vullen een hokje in en hopen daar het beste van. We proberen strijdvaardig te zijn als het om vrijheid gaat. We willen veiligheid voor iedereen. We proberen zelfs het contact met de buren te herstellen en zijn niet te beroerd een pakje voor een ander aan te nemen.
Hoewel we op een kluitje zitten, komen we allemaal uit ons eigen hol. Maar waar bijna niemand een idee van heeft: nu het voorjaar nadert, zien sommige mensen geen andere uitweg meer dan hun dood te bespoedigen. Met andere woorden: in het voorjaar vinden de meeste zelfdodingen plaats.
Wees waakzaam.
IkWik
