Beste Wills:
rond deze tijd van het jaar kijk ik graag naar romantische films, gisteren nog naar It’s a wonderful life. Ik was altijd een romanticus maar er is iets in mij verhard. Dit jaar is mijn relatie van 15 jaar beëindigd en kreeg ik een licht herseninfarct.
Ik revalideer nog steeds. Dankzij therapie en antidepressiva gaat het redelijk, maar als er een ontroerende scène komt, kijk ik weg.
Ben ik gewoon vastgelopen, of heb je misschien ideeën over hoe ik nieuwe rituelen kan creëren rond feestdagen die me vroeger zoveel vreugde gaven, Wills?
De feestdagen maken gevoelens sterker. Alles lijkt dan even stiller, scherper, zwaarder te wegen. Na wat er gebeurd is, is het niet vreemd dat je hard geworden bent uit zelfbescherming.
Zoals kinderen die zich verstoppen achter de bank als ze bang zijn voor iets wat te groot voelt. In It’s a wonderful life mag iedereen die durft te voelen uiteindelijk gelukkig eindigen. Daar worden mensen beloond voor hun moed. In het echte leven is dat anders. Soms krijgen we niet de prins, maar stilte; niet het sprookje, maar de les.
Ik denk dat je pas iets nieuws kunt creëren als je het oude hebt losgelaten. Sta jezelf toe te voelen dat de kerstbijeenkomsten, rituelen en tradities van vroeger voorgoed voorbij zijn. Je kunt ze niet in je eentje voortzetten; dat zou alleen maar tot verdriet leiden. Een hele manier van leven is verdwenen, en natuurlijk doet dat pijn. Laat die pijn toe, erken het verlies en neem er afscheid van.
Daarna zul je je lichter voelen, dat beloof ik. Hopelijk bevrijd van de last om iets na te maken dat niet meer bestaat. En misschien ben je volgend jaar zover om de feestdagen op een nieuwe manier tegemoet te treden. of dat nu vieren is, vermijden, of iets daartussenin. Hoe dan ook, het zal nieuw zijn, en het zal van jou zijn.
Ik wens je fijne dagen toe, vol zachtheid, met wie of wat er nu wél is.
