Dat mijn broer en ik net in Nederland waren spraken wij de Nederlandse taal nog niet heel goed. Dit zorgde soms voor grappige situaties. Om een voorbeeld te noemen. In het begin smeerde mijn vader altijd onze broodjes. We aten onze broodjes altijd aan tafel. En wanneer er een broodje gesmeerd moest worden schoven mijn broer en ik onze bordjes naar mijn vader en dan zeiden wij (het was meer commanderen) wat we op ons broodje wilden. ‘Kaas!’ ‘Jam?’, ‘pindakaas!’. Mijn vader vond het tijd worden dat we het woordje alstublieft gingen gebruiken. Hij legde ons uit het is niet ‘JAM’ maar het is ‘mag ik jam alstublieft. En het is niet ‘KAAS’, maar mag ik kaas alstublieft? We knikken allebei en begonnen het woord alstublieft te gebruiken. ‘Papa, jam alstublieft’ keurig gebruikten wij het woordje alstublieft. Maar of wij de betekenis van het woordje alstublieft hadden begrepen was nog maar de vraag… dat bleek later van niet. Want toen mijn vader op de dag daarop vroeg jongens wat willen wij allemaal voor beleg op ons brood, antwoordden wij beiden tegelijk: mama heeft jam alstublieft, papa heeft kaas alstublieft, en Fernando pindakaas alstublieft en Nelson ook pindakaas alstublieft…
Het woordje alsjeblieft ben ik nooit meer vergeten. En ik heb het mijn hele leven gebruikt. Toen ik begon te werken in de keuken ben ik het woord alstublieft ook veelvuldig gaan gebruiken. Wil je voor mij de sla wassen alstublieft? Of wil je de vuilnisbakken legen en schoonmaken alsjeblieft. Misschien wel tot het overdreven aan toe maar ik vond het wel een belangrijk iets. Een paar jaar geleden ontmoette ik een oud leerling van mij en we raakten in gesprek over de tijd dat we samen werkten. Was een leuk gesprek met veel herinneringen die werden opgehaald. Wat hij mij ook toen vertelde was dat hij veel had geleerd van die tijd, maar wat hem het meest bij was gebleven dat ik altijd iets vroeg met alstublieft erachteraan. Het verbaasde hem toen omdat hij anders gewend was in zijn keukenperiode. Hij dankte mij ook omdat hij zelf het woord alstublieft gebruikte toen hij ondernemer werd. Het deed mij goed dit te horen en ik heb mij eigenlijk niet gerealiseerd wat voor moois het kan brengen.
Afgelopen week zat ik met mijn oudste dochter op de bank. Zij werkt in de keuken en pakte het al heel snel op. Een horeca talentje. Ze is jong en weet wat ze wil. We sparden een beetje over een vegetarische salade en een gerechtje met vis. En hoe ik haar bepaalde keukentechnieken wil leren en recepten. En tijdens deze sessie zei ze: ‘pap weet je wat ik ook echt van jou heb geleerd’? ‘Nou’? Vraag ik nieuwsgierig?
Het magische woord alstublieft! Haha, ik moest lachen. Hoe kom je daar nu opeens bij? En ze vertelde mij dat het haar ook altijd is opgevallen. Ik gebruik het nu ook op mijn werk. Gewoon alstublieft erachter als je wat aan iemand vraagt. Hoe druk het ook is. Het brengt een glimlach op mijn gezicht en ik denk ook aan de woorden van mijn oud-leerling. Meteen denk ik zullen er meer zijn die dat hebben opgestoken? Ik hoop het. En anders wil ik zeggen laten we het met zijn allen gebruiken alstublieft…
Fernando Jonker
