Herinneringen aan Mondriaan en de kou
Ik ben nu het boekje; eerste persoon enkelvoud van Haruki Murakami aan het lezen,
met gedichten over honkbal en zijn dement wordende moeder.
En opeens zoals dat altijd bij me gaat schiet er een herinnering aan Mondriaan
in mijn hoofd. Waarom?
Ik heb koude voeten in mijn tennisschoenen en ik verdom ’t om de verwarming hoger te
draaien. Zal het daardoor komen ? Ja, dat kan heel goed zo zijn.
Als ik zit te lezen vliegen er altijd associaties door mijn hoofd.
Daarom duurt zo’n boekje ook lekker lang.
Mondriaan, daar gaat het nu over. Was het nou in Parijs of in New York, of beide ?
Hij is in New York gestorven, daar woonde hij tussen zijn rechtlijnige schilderijen in
primaire kleuren rood, blauw en geel en zwart, grijs en wit.
Ook zijn interieur zag er zo uit en midden in zijn atelier / woonkamer stond een houtkacheltje.
Nu woon ik ook in zo’n interieur / woonkamer maar jammer genoeg zonder kacheltje.
De schoorsteen is al jaren geleden dichtgemetseld. Daar houdt de vergelijking op.
Mondriaan had niet zoveel kennissen en aanloop, maar wel een goede vriendin,
die vaak op visite kwam.
Als ze naar hem toeging nam ze als geschenk, hout voor zijn kacheltje mee.
Vaak vond ze hem volledig aangekleed in bed. Hij droeg altijd een keurig pak
met stropdas. Iets anders kun je bij een kunstenaar, die zulke schilderijen maakt,
ook niet voorstellen.
Als hij een beetje geld had, dan kocht hij liever lijsten en verf, dan eten en hout
voor zijn kacheltje en ging als het atelier te koud werd , in bed liggen, wachtend op warmte.
Zo trof zijn vriendin hem dan vaak aan, met een goed humeur, in pak, in bed .
En als ze dan met hout en eten binnenkwam, sprong hij uit bed en zei:
kom laten we gaan dansen in de jazzclub. Zo zou ik ook in het leven willen staan.
Niet voor niets is zijn mooiste schilderij : Broadway-boogie-woogie.
ik ga in elk geval naar het bluesweekend aanstaande vrijdag, zaterdag en zondag.
Misschien helpt ’t tegen de kou.
dick van der veen
