Ik was een paar weken geleden bij een bijeenkomst over de visserij in “Ouwehands
Dierenpark”, in Rotterdam . We werden ontvangen in de Oceanië zaal midden tussen de
haaien en andere zeerovers. Opmerkelijk veel jonge mensen, hoog opgeleid en werkzaam
in voornamelijk de onderzoekkant van de visserij zoals de WUR, NIOZ, school voor de
visserij en, niet onbelangrijk, de retailers JUMBO en ALBERT HEIJN.
Veel sprekers die allemaal aantoonden hoe het gesteld is met de visstand wereldwijd.
Natuurlijk weten we allemaal dat door overbevissing de totale visstand terug loopt en we
straks rond 2050 zo’n 9 miljard monden moeten voeden. Daarnaast spreken we al geruime
tijd over de eiwittransitie, minder dierlijk en meer plantaardig. De restaurantorganisatie Dutch
Cuisine promoot 80% plantaardig en 20% dierlijk, een prima initiatief. Toch leek het ook wel
een wedstrijd tussen ASC en MSC, (Aquaculture Stewardship Council en Marine
Stewardship Council) en kweekvis versus wilde vis. Kweekvis heeft de toekomst hoorde ik
vaak gezegd worden.
Maar…. voor elke kilo gekweekte zalm hebben we ruim 4 kilo wilde vis nodig als voer om de
zalm op slachtgewicht te brengen. Natuurlijk wordt er onderzocht om dat terug te brengen
naar een gelijke stand, 1 kg voer tegen 1 kg vis maar zover is het nog niet en om de prijs
laag te houden wordt er veel soja en palmolie in het visvoer verwerkt!
Omdat zalmen omnivoren zijn worden er ook dierlijke eiwitten uit het slachtafval van kippen-
en vleesslachterijen gebruikt. Wat doet dat met de smaak? We eten nu een kleine 40 kg
vlees p.p per jaar. Terwijl 30% van de Nederlandse bevolking 5 kilo vis per jaar eet en dit
wordt niet meegenomen in de eiwit transitie. Vreemd! Een betere balans zou goed zijn.
Ik liet me vertellen dat er in België een baarskwekerij is die de visjes eerst haast liet
verhongeren en toen ze de bakken uitsprongen werden gevoerd met groentenafval en
algen, in no time waren ze vegetarisch geworden. Bij trek smaken rauwe bonen ook lekker.
Maar het ergste vind ik de BOTTARGA, kuit van de harder, de kaviaar van de Middellandse
zee. Als de harders in het voorjaar vol met eitjes zitten worden ze gevangen en gestript de
eitjes (kuit) wordt gepekeld, geperst en zongedroogd daarna verpakt en getransporteerd
naar vooral de rijke westerse landen om in de luxe hotels en restaurants aan tafel door een
gastvrouw/-heer met witte handschoenen aan, over een bordje pasta of salade te schaven.
De kilo prijs liegt er niet om, van € 17,- tot € 560, – per kilo.
Al met al een leerzame middag maar wel een beetje dubbel, aan de ene kant staat de
visserij onder druk en maken we ons zorgen over de toekomst en aan de andere kant
vermoorden we ‘en masse’ de nieuwe generatie (een volwassen Diklipharder legt ongeveer
745000 eitjes een Dunlipharder ongeveer 1243000 eitjes).
De moraal van dit verhaal ……. als geld bepalend is worden alle goede voornemens en
onderzoeken bijzaak.
Tja… dan toch liever een visje uit het seizoen en het liefst uit de Noordzee.
