Burgerhulp in tijden van hitte en oorlog
Column IkWik
Gepubliceerd: 18 juli 2025
“Als straks de gelen komen, zijn de rooien al geweest.” Een liedregel van Freek de Jonge, ooit bedoeld als satire, maar nu ineens akelig actueel. Niet dat we al zover zijn, gelukkig, maar het roept bij mij herinneringen op aan een ander tijdperk.
Als dienstplichtig militair zat ik ooit in Schalkhaar, bij Deventer. In de kazernes van het Garde Regiment Fuseliers Prinses Irene. Infanterie dus, zandhazen met een schop, schuttersputjes graven als vak. En bij oefeningen in Duitsland – het gebied dat wij moesten verdedigen bij een eventuele inval – leerden we waar het echt om draaide. Oefeningen, elke twee weken. Soms ook met de commando’s. Dat was de tijd van de Koude Oorlog. Koudbloedig, zogenaamd. Maar inmiddels is de wereld een stuk warmer geworden. Letterlijk én figuurlijk.
De burger staat paraat
En dan nu: de Burgerreserve. Een initiatief voor ‘gewone’ burgers die paraat staan in tijden van crisis. Ralf van Vegten – what’s in a name – pleit ervoor. En in Alkmaar springt Victor er bovenop. OPA wil ook hier burgerreservisten inzetten. Mensen met een EHBO-doos, een fluitje of een reddingsboei, klaar voor actie als de pleuris uitbreekt.
“We moeten weerbaar zijn in crisissituaties,” zegt Victor. En daar hoort volgens hem een degelijke opleiding bij. Niet zomaar paniekvoetbal, maar weten wat je moet doen. Een soort burger-BHV’er. Met een wereld die steeds vaker in brand staat, is dat geen overbodige luxe. Overstromingen, pandemieën, cyberaanvallen – het gebeurt allemaal. En wees eerlijk: wie heeft er géén noodrantsoen in huis? Of een rugzak onder de trap, gevuld voor 72 uur overleven elders?
Terug naar de BB
Vroeger had je de BB: Bescherming Bevolking. Geen derde B nodig. Met bunkers, schuilkelders en een wagenpark dat later deels werd omgebouwd tot camper. Magirus was hét merk. Maar de BB verdween weer in de mist van de geschiedenis. De Koude Oorlog leek op een gegeven moment toch vooral een ver-van-mijn-bed-show. Totdat-ie terugkwam, zij het in een andere jas.
Eendracht in de fik
We leven nu in een wereld die soms voelt als een vuurbal. Verwarring alom. Politiek vertrouwen daalt, polarisatie stijgt. Zolang er op de man wordt gespeeld, groeit het wantrouwen. En zolang de veiligheid niet vanzelfsprekend is, blijf ik me zorgen maken. Daar ben ik vast niet de enige in.
Waar ooit ‘eendracht maakt macht’ het motto was, staat dat idee inmiddels zelf onder stroom. En nee, dat heeft niets met elektriciteit te maken.
IkWik