Zien en gezien worden, dat was dit jaar het thema van Culinair Plaza. Een ware zee van in beige en wit geklede vrouwen met gouden oorbellen en mannen in polo’s, korte broek en witte sneakers. Als een kudde zebra’s waaruit één individu niet te onderscheiden is- safety in numbers.
Het was goed zoeken naar individuen die niet gevoelig zijn voor kuddegedrag, maar ze waren er. En hoe. Een ANWB-stel waarvan je je afvraagt wat ze op zo’n quasi-kakkineus evenement zoeken. Het antwoord is natuurlijk eenvoudig: eten. Dit moeten zulke foodlovers geweest zijn dat ze het niet konden laten om de verrukkelijke amuses in eigen persoon op hun smaakpapillen te smeren. Voor de wijn kwamen ze duidelijk niet, dan hadden ze niet zo zuur hebben gekeken.
En dan was er een jongedame (hoe jong is lastig in te schatten) met een uitdagend kort jurkje en hoge, zwartleren laarzen. Uiteraard omgeven door jongemannen die de rest van de stijfjes geklede jongedames spuugzat waren en deze frisse verschijning met open armen ontvingen.
Er huppelde een vrouw – die wel gevoelig is voor kuddegedrag – in de rondte met een waaier. Telkens maakte ze haar ronde om haar vriendengroep. Terwijl ze met haar vreemde dans diverse mensen opzij duwde. Eenmaal aangekomen bij haar vrienden probeerde ze hen te vermaken door breed te glimlachen en te wapperen met haar waaier. Of ze daar in slaagde werd mij niet helemaal duidelijk, mijn rondje ging ook verder.
Peter Visser was er ook, de arme stakker. Die kwam geen meter vooruit zonder aangeklampt te worden door een zebra die plots opdook uit de menigte. ”Ja, ja,” zie je hem vrolijk kletsen.
Ondertussen stond Kim de Boer enthousiast te pingelen voor een stel nog enthousiastere kleuters vooraan bij het podium. De moeders hadden zich terug getrokken. Wel zo handig als je gewoon wil zuipen en iemand anders je kids vermaakt.
Last but not least: de jongemannen. Die zich voortbewogen met een tred die schreeuwt: ik heb rijke ouders, wie doet me wat. Schouders hoog, borst vooruit en langzaam lopen, dat is hoe het moet. Met een stijfheid die per ongeluk gekopieerd is van pa met rugklachten. Net iets te bewust om het te verwarren met ware zelfverzekerdheid, maar het schetst wel een voorland waarbij geen strobreed in de weg ligt. Het deed nog het meeste denken aan een pauw, al ware het lang niet zo gracieus. Niet voor niets heet dit gedrag in het Engels: peacocking.
Alle gekkigheid achterwege: het was een fantastische avond, de sfeer was top en de Alkmaarse horeca heeft keihard gezwoegd om iedereen te bedienen van hapjes en drankjes.
Aan de hapjes zelf maak ik overigens geen woorden vuil, daar zijn andere mensen voor. Maar kosten nog moeite is gespaard om van Culinair Plaza een mooi weekend te maken, dat is zeker.
Guus
