Thuis ben ik de jongste en in mijn vriendengroep ben ik ook vaak de jongste. Natuurlijk hou ik dat
“de jongste” zijn niet meer vol, want met het klimmen der jaren komen er gelukkig ook jongere
vrienden, familie en collega’s bij. En dat houdt de hele gang van zaken dynamisch en bovendien
alleen je rollator moeten duwen, omdat je oudere vrienden al zijn gaan hemelen is ook geen fijn
vooruitzicht. Dus de deur staat open voor de jonkies.
Maar hier wil ik het even hebben over de oudere vrienden; veel zijn er tien jaar ouder, maar 20 jaar
ouder zit er ook bij. Het was en is nooit een issue en vroeger vond ik het meer een prestatie van
hen, dan van mij; want wat moeten jullie toch met zo’n broekie. Maar nu ik zelf 54 ben; heb ik dus
ook vrienden van in de 70. Voor mij geen enkel probleem en voor hun ook niet, maar als je het zo
hard opschrijft dan staat daar toch zomaar 70. Eentje gaat al mee sinds mijn 20e en daar heb ik,
toen ik mij als nieuwe buurman voorstelde; 5 minuten” mijnheer en u” tegen gezegd. Bovendien
stond zijn kantoor in mijn tuin, (hij vond alleen van niet) dus we hadden meer dan een
gemeenschappelijk belang. En toen bij het beëindigen van een relatie de koffer van de ex over de
schutting verdween, stond hij klaar met een pils en was de leeftijdskloof definitief geschiedenis.
Helaas heb ik er ook al eentje verloren, maar de rest is nog springlevend. Tenenkrommend
springlevend zelfs. Ze noemen zich zelf de musketiers of liever gezegd de De Alkmaarse
wandelmusketiers. Aramis, Athos en Phorthos dus. De eerste van de drie gaat ook al mijn hele
ondernemerswereld mee. Hij had samen met zijn vrouw een winkel in bloemetjesjurken; maar of
hij nou degene was die verstand had van mode durf ik te betwijfelen; want hij zat alleen maar
achter zijn buro, slimme dingen te doen. Hij is wel met twee anderen uit de straat verantwoordelijk
geweest voor de start van mijn carrière, dus altijd als ik hem tegenkom maak ik een diepe buiging
en dat moet heel diep, want het is een klein mannetje. De kleinste van de drie.
De andere twee zijn beren van kerels. Alle drie in de 70 dus. Waarschijnlijk beledig ik er nu eentje; maar hij zal het me vergeven. Dus eentje deed er wat met plooirokken, de volgende was accountant en de derde deed iets bij een bank. En ze hebben jeugdige lol, alle drie. Moet je nou nog eens om komen. Bloemetjes jurken bestaan niet meer en bij banken en accountants wordt niet meer gelachen. Nou deze drie wel hoor; vroeger en nu. Bij alle drie spat de ondeugd er van af en dat kan je nog volgen ook, maar daar kom ik zo op.
Maar waarom zoveel aandacht voor deze wandelmusketiers. Vriendschap wordt gevoed door
voor en tegenspoed. En ondanks de blije levens insteek van deze mannen, komt er ook wel eens
een gezondheidskink in de kabel. Een van de drie werden getroffen door kanker en ondanks dat
onze band al goed was, heeft deze rode draad in ons leven de band versterkt. We zijn ons alle vier
gaan inzetten voor ’t Praethuys. Ik in het bestuur en zij als (fun)draisers. En nu gaan ze dus
wandelen en niet zomaar wandelen. In het kader van Alkmaars ontzet 450 jaar; gaan ze dus 450
km wandelen. Niet allemaal op één dag hoor, ze zijn wel 70 hè. Het is een evenement tot september
met o.a. de vierdaagse van Alkmaar en die van Nijmegen. Maar ja dat is slechts 400, dus er moet
nog meer gewandeld worden. En waarom? Ze hoeven het niet te doen voor het lintje; want alle
drie zijn ze al behangen met alle Koninklijke onderscheidingen die er zijn. Ik geloof dat de
volgende onderscheiding de sleutel van Huis ten Bosch zelf is, dus daar hoeven ze het niet voor
te doen. Dus dan doen ze het voor het geld? Zeker dat klopt als een bus. Ze lopen voor ’t
Praethuys deze mannen.
Het inloophuis voor mensen met kanker en hun naasten in Alkmaar heeft geld nodig. Nu hadden ze bedacht om 4500 euro op te halen. 450 x 10 euro. Maar dat hebben ze al, ze hebben zelfs al 10.000 euro. Maar wat nou als we eens met z’n allen afspreken om daar 45.000 van te maken en daar zijn dus heel veel tientjes voor nodig. Al mijn zakelijke relaties schrikken zich natuurlijk een hoedje; want die weten al binnen nu en een week word ik gebeld door Visser en die wil poen. Jep, reken maar, maak je borst maar nat. Maar met uw tientje zijn ze al blij. Eigenlijk mag ik het hier helemaal niet hebben over geld; maar ik raakte zo enthousiast over de wandelmusketiers, dat ik het niet kon laten.
De Alkmaarse wandelmusketiers zijn al blij dat u ze volgt op facebook en hun hilarische filmpjes bekijkt op Alkmaarse Wandelmusketiers & co. Like ze en volg ze. Uw steun op facebook hebben ze hard nodig om deze 450 km te volbrengen.
Eén voor allen en allen voor één!
Peter Visser
