Op zoek naar…
Waarnaar precies? Dat is de vraag die deze column oproept. De wijzen wezen ooit naar het westen, maar ook daar lijkt momenteel weinig te halen. De dalende beurskoersen en de onzekerheid over de toekomst houden velen bezig. Staten nemen hun lot in eigen handen, wat het vertrouwen in stabiliteit niet vergroot. In zulke tijden rijst de vraag: waarop kunnen we nog vertrouwen? Moeten we afwachten of zelf het heft in handen nemen? Crisisoverleg en pogingen om alle neuzen dezelfde kant op te krijgen lijken noodzakelijk, maar belangenverstrengelingen maken dit lastig. En dan is er nog de vraag: heeft een zalm eigenlijk een neus?
Een begin dat direct ook een einde kent. Een wethouder die niet alleen van ijsjes hield, maar ook regelmatig zijn tank vulde en de tandarts bezocht op kosten van de fractiekas. Zeven jaar lang snoepte hij uit de pot zonder dat het deksel op zijn neus viel. Totdat de ‘billen bloot’ moesten. Berichten die eerder in de doofpot verdwenen, kwamen naar buiten. Monden die voorheen gesloten bleven, spraken zich uit. Het woord ‘kotsmisselijk’ werd zelfs in de mond genomen door een raadslid, zij het in een andere context. Je kunt nu eenmaal niet altijd het achterste van je tong laten zien.
Dan komen de vragen. Er wordt vaak gereageerd met ‘geen commentaar’ of er wordt een onderzoeksbureau ingeschakeld. Hoogleraren worden erbij gehaald om uitspraken te doen. ‘Geloofwaardigheid is nu de kwestie. Een bestuurder moet bovenal betrouwbaar zijn. Primair gaat het om de geloofwaardigheid als wethouder.’ De gemeenteraad moet een afweging maken in het belang van Alkmaar. Raakt dit het functioneren van het bestuur? Dan is het wegwezen. De raad kan hem gewoon ontslaan.
Ik begon met de woorden ‘op zoek naar…’ en kwam onderweg het nodige tegen. Het neusje van de zalm bleek geen echte zalm meer te zijn, maar een kweekzalm. Zoals tegenwoordig zoveel op kweek wordt gezet. Maar of ‘kweekvlees’ de eigenschappen heeft van oprecht vlees? Dat blijft de vraag.
