Onder het mom van vrije nieuwsgaring kan alles, mogelijk en onmogelijk, naar voren worden gebracht. Daarvoor heb je niet altijd Nieuws.nl nodig, laat staan dat de krant je van voldoende informatie weet te voorzien. Voor je het goed en wel beseft, is dat nieuws ook alweer achterhaald. Wanneer persvoorlichters aan het woord komen, proberen ze zoveel mogelijk de wind uit de zeilen te nemen of gooien ze het over een andere boeg. Sommigen laten hun lippen pruilen, anderen komen met een grote glimlach uit het lokaal waar het een en ander in elkaar is gesmeed. Voor je het weet, sta je versteld van de flexibiliteit van de tegengestelde belangen. Achteraf blijkt dat men hetzelfde voornemen had, maar dat dit op een verkeerde manier was vertolkt, waardoor de schuld automatisch op het bordje van die tolk terechtkwam. Een mea culpa is op zijn plaats, en wanneer dit een mea maxima culpa betreft, hoeft de kou niet uit de lucht te zijn.
Vaak gaan bepaalde zaken een eigen leven leiden. Men blijkt niet altijd op de hoogte te zijn geweest van fouten uit een schimmig verleden. Documenten komen naar voren waarvan men het bestaan niet wist, en mogelijk wijst men op een onbezonnen kwajongensgeest waarbij de strekking niet te overzien was. De kans dat dit een eigen leven gaat leiden, is bepaald niet onmogelijk. Neem nu bijvoorbeeld de gemeente Bergen. Mogelijk gaat deze zich ontfermen over een dichtregel die in Alkmaar voor de nodige beroering heeft gezorgd, en de lucht is nog lang niet geklaard. Stel dat de eerder genoemde gemeente zich ontfermt en deze regel op het tijdelijke gemeentehuis van Bergen plaatst, weliswaar op grond van de gemeente Alkmaar, maar dan nog. De man in kwestie heeft in de loop der tijd voor de nodige beroering gezorgd. YXIE was daar een voorbeeld van, en tot een YZ is het nooit gekomen. Ook Joost heeft het zwaard met de huidige wethouder van Cultuur gekruist; helaas dolf hij het onderspit.
Op naar de volgende strijd, waar de een een pleidooi houdt om juist aan die regel vast te houden, terwijl de ander er letterlijk ‘kotsmisselijk’ van wordt. En dat terwijl de wethouder ervan overtuigd is dat haar gelijk het juiste gelijk blijkt te zijn. ‘Het kunstwerk heeft aan zeggingskracht gewonnen. Het leidt tot gesprekken, tot emotie, het zet aan tot denken.’ Ze ging daar nog overheen met stoute dromen: ‘Ik droomde van een plek op straks de vijftig meter hoge toren bij Ringers. Even een ondeugende gedachte van de wethouder’, zei ze.
Nog even en we gaan 80 jaar bevrijding vieren. Hugo neemt het voortouw en de Grote Kerk, het Canadaplein en de Paardenmarkt maken zich op voor dit feest. Letterlijk in de binnenstad, en de hoop is gevestigd dat dit zonder problemen gaat verlopen. Dat dit een feest wordt met een zwart randje, ook daar valt wel weer mee te leven. Maar of dit met spektakel gepaard gaat…?!
