Een Playboy in kaftpapier
Bij een bezoek aan de HEMA zag ik dat er weer een hele schoolcampus is ingericht, met agenda’s, schriften, schrijfgerei en kaftpapier. Het deed me denken aan de tijd dat onze kinderen nog schoolgaand waren. Eind augustus met z’n allen rond de tafel om boeken te kaften. Vooral zoon Wouter had er een broertje aan dood en liet het maar wat graag over aan zijn moeder.
Behalve dan die ene keer….
Toen ik vijftig werd kreeg ik van mijn grote zussen een mand met vijftig kleine cadeautjes, die iets moesten zeggen over de fasen van mijn leven. Daarbij zat ook een Playboy, in verband met mijn “wilde jaren”.
Het tijdschrift kwam terecht in de lectuurbak en verdween uit onze aandacht. Behalve uit die van Wouter, toen 12 jaar oud. Hij smokkelde de Playboy mee naar zijn kamer en vertelde aan zijn vriendjes dat hij over een blootblad beschikte. Eerst zien, dan geloven, was de reactie.
Op een avond heeft Wouter toen de Playboy voorzien van kaftpapier! Ik zie het voor me, ijverig bezig met kaften, waaraan hij zo’n hekel had.
Het netjes gekafte blad ging tussen de schoolboeken in zijn rugzak mee naar school, het keurige christelijke Jan Arentsz College, om het daar in de aula stiekem aan zijn vrienden te laten zien. Die vrienden reageerden zó enthousiast dat het de aandacht trok van de surveillerende leraar, en vriendje Danny, die toevallig het blad vasthield, werd uit de groep gepikt. Even later werd Wouter uit de godsdienstles gehaald om bij de directeur te verschijnen.
“Hoe kom jij aan een Playboy”, wilde de directeur weten. “Hij is van mijn vader”, stamelde Wouter…
Er volgde een passende straf, en het dringende advies om alles aan zijn ouders te vertellen, die ook nog gebeld zouden worden.
“Ik moet je iets vertellen, maar je mag niet boos worden”, zei Wout met rode konen aan het einde van de middag, toen ik uit mijn werk kwam. Hij vertelde het hele verhaal, en ik heb kans gezien om mijn lachen in te houden. Hij moest het natuurlijk wel aan zijn moeder vertellen, nadat ik haar had ingeseind om, uit pedagogische overwegingen, niet in de lach te schieten.
Dat een jongen van 12 jaar stiekem plaatjes kijkt in een Playboy, daar lagen we niet wakker van. Dat hoort toch een beetje bij zijn ontwikkeling, en mooi bloot is niet lelijk, toch? Maar dat hij bedacht had om het blad te kaften, zodat het tussen de schoolboeken niet zou opvallen, daar moesten we hartelijk om lachen.
“Hij is van mijn vader”, had Wouter aan de vrouwelijke schooldirecteur verteld. Het leek me goed om haar de volgende dag toch even te bellen, om mijn excuses te maken en om de context uit te leggen. “Heeft u regelmatig dit soort bladen in huis?”, vroeg ze vilein. Gelukkig kon ze me door de telefoon niet zien blozen. Maar het feit dat Wouter zich de moeite had getroost om de Playboy te voorzien van kaftpapier, dat was ook bij de directeur en in de docentenkamer de lach van de dag.
Hij is inmiddels 32, een prima kerel met een prachtige baan en we zijn trots op hem. Maar dit verhaal zal hem nog lang achtervolgen. Gelukkig kan hij er ook om lachen en vindt hij het goed dat zijn vader er een stukje over schrijft.
“Ik had nog mazzel dat jij in december jarig bent, pap”, zei hij toen hij dit stukje had gelezen. “Het was het kerstnummer, met een overzicht van álle twaalf centerfolds van 2005!”
Zonder nietjes. Maar wel keurig gekaft…
Klaas Kirpensteijn
