De meeste die mij kennen weten dat ik twee dochters heb. Dana en Zoe. Zoals wel vaker wordt gezegd is de eerste dochter van een man vaak de weerspiegeling van hem zelf. In mijn geval klopt dat wel aardig. Dana is een mini versie van mijzelf. Zoe is ook echt mijn dochter, maar lijkt zowel qua uiterlijk en wat innerlijk betreft minder op mij. Maar mijn dochter is ze 100%.
Zoe staat in mijn telefoon als engeltje. Dit omdat ze vooral met haar goudkleurige krullende haarlokken mij deed denken aan een goud engeltje. Maar vooral omdat ze een hartje heeft van goud. En een bijzonder lieve meid is. Maar Zoe is niet iemand die in het middelpunt staat en wil staan. Dat gaat ook moeilijk als je een zus hebt als Dana.
Dat ze een hartje heeft van goud bewees ze al op de lagere school. Op school werd gewerkt met een soort kleuren systeem. En wanneer je een bepaalde kleur had dan behoorde je tot de betere leerlingen, of gemiddelde leerlingen, of de iets minder goede leerlingen. (persoonlijk hou ik er niet van om mensen in bepaalde hokjes te zetten maar het ging zo). Daar kwamen we eigenlijk pas achter op een oudergesprek met de Mentor van Zoe. Wat bleek, Zoe behoorde tot de betere van de klas. Thuis heeft ze daar nooit geen één woord over gezegd. Net als dat wanneer Zoe eerder klaar was met haar schoolopdrachten, ze niet achter over ging leunen van kijk mij nu eens klaar zijn, nee Zoe ging andere kinderen helpen met de opdrachten waar zij moeite mee hadden. Toen wij dat te horen kregen kreeg ik spontaan kippenvel. En het typeert Zoe als mens. bescheiden, behulpzaam en loyaal.
Wat ik heel mooi vind om nu te zien is dat Zoe haar eigen weg bewandelt. Ze trekt zich niks aan van het feit dat ze een vader heeft met twee restaurants bijvoorbeeld waar ze makkelijk haar centjes zou kunnen bijverdienen. Zoe heeft bij Fernando’s in de afwas gewerkt. En niet omdat het mijn dochter is, Zoe is een van de beste afwassers waar ik mee heb gewerkt. Die periode in de afwas bij Fernando’s heeft haar wel goed gedaan. Zoe kwam tot bloei. En na die bloei besloot ze om zelf een baantje te gaan zoeken. Ze besloot met haar vriendin in de supermarkt te gaan werken. Trots maakte mij dat. Niet bij papa in de afwas maar gewoon lekker op haar zelf…
Afgelopen week ging Zoe voor het eerst kamperen met een aantal vriendinnen. Zonder ouders gewoon met een stel vriendinnen. Daar waar ik eerder had verwacht dat Dana alleen met vriendinnen op vakantie zou gaan daar was Zoe haar toch voor. En ook dat maakte mij trots.
De tijd dat waar we ook kwamen ik altijd een hand kreeg van Zoe is voorbij. Dat heeft mij toen echt even geraakt. Maar kleine meiden worden groot. Ik merk aan Zoe dat ze zichzelf ontwikkelt. Ik merk het in onze gesprekken. Ik merk het in haar manier van omgang met andere mensen. Ik merk het aan de keuzes die ze maakt. Ze heeft een lieve vriendinnengroep. En daar is ze trouw aan. Het is mijn dochter van 15 jaar, maar voor mij nog altijd mijn engeltje…
Maar maak haar niet boos, want dan komt het zuid Amerikaanse temperament naar boven en kan je haar maar beter even met rust laten…
Ik hou van haar…
Fernando Jonker
