Soms ontmoet je gasten die op veel vlakken hetzelfde zijn als jij. Koen en Gladys zijn gasten die altijd reserveren, maar zij willen dan wel een tafeltje aan de bar. En wanneer wij daar geen tafel beschikbaar hebben, komen ze eigenlijk ook liever niet. In het begin moest ik daar wel aan wennen, maar waarom eigenlijk? Het mooie van gasten als Koen en Gladys is, dat ze altijd duidelijk zijn en altijd weten wat ze willen. Extra broodje bij elk gerecht, meestal dezelfde wijn die ze lekker vinden en er moeten genoeg wijnen koud staan voor het geval het gevoel van ‘nooit meer naar huis’ begint op te komen. En zo dus ook een plekje aan de bar en anders niet. Maar serieus, hoe fijn is het om gasten te hebben die weten wat ze willen? Is dat veeleisend? Nee, eigenlijk niet. Het is duidelijk en het zijn eigenlijk de meest fijne gasten die je je kunt wensen, want ook wij weten elke keer waar we aan toe zijn.
Naarmate de tijd verstrijkt begin je een soort van band met elkaar te krijgen. Wij beseffen soms niet hoe belangrijk wij voor hen zijn. Koen is een zakenman, die veelal zaken in China doet. Nu heb ik best veel affiniteit met de Chinese keuken. Ik weet hoe goed de Chinese keuken kan zijn en hoe kritisch Chinezen kunnen zijn. Koen is zo trots op ons restaurant dat hij zijn zakenrelaties uit China naar ons restaurant durft mee te nemen. Hij schepte hoge verwachtingen bij de gasten en het is aan ons om aan die verwachtingen te voldoen.
Naarmate Koen en Gladys vaker kwamen (soms twee á drie keer in de week), leer je elkaar steeds beter kennen. En zo ontstaat er, zonder dat je het eigenlijk echt doorhebt, een vriendschapsrelatie. Mark staat altijd aan de voorkant en Mark is goed met al onze gasten. Hij weet precies welke gast bepaalde aandacht nodig heeft. Mark raakte ook steeds beter bevriend met Koen en Gladys. Op een gegeven moment vroeg Koen of Mark het leuk vond om bij hem Formule 1 te komen kijken. Onder het genot van lekker hapje, drankje, enz. Het eerste privécontact werd gelegd.
Toen Koen jarig was, wilde hij graag dat wij bij hem thuis kwamen koken. Ondanks het feit dat wij dicht waren i.v.m. met vakantie, hebben we de verjaardag toch opgepakt en zijn we, met de favoriete gerechten van Koen, richting zijn verjaardag gegaan. De keuken van Koen is ruim en voorzien van alle gemakken, voor mij ideaal, maar ondanks het feit dat het bij Koen en Gladys thuis was, voelde het voor mij toch alsof ik aan het werk was en ben ik op zo’n avond vrij gereserveerd. Gereserveerd omdat ik wil dat alles goed mee gaat en omdat er, eerlijk is eerlijk, wel voor betaald wordt. Echt een borrel drinken tijdens het werk doe ik niet en omdat we met de auto waren, dronken we achteraf ook geen serieuze borrel. Wat we wel afspraken was, om opnieuw op een zondagmiddag Formule 1 te kijken. Dit keer gingen ik en mijn vriendin ook mee, de vriendin van Mark was helaas verhinderd. Koen en Gladys zouden ons wel even in de watten leggen. Wij maakte alleen een gerechtje met pulpo, één van de lievelinggerechten van Koen en verder lieten wij alles over ons heen komen.
Onder de genodigden bevinden zich tijdens de Formule 1 middag, ook familie en vrienden van Koen. Mooi om te zien hoe welkom wij zijn en dat Koen en Gladys zich echt hebben uitgesloofd. Wij voelen ons echt te gast. Tijdens het maken van ons gerecht, merkt ik dat ik veel toegankelijker ben dan wanneer ik aan het werk ben. We krijgen een heerlijk hapje met gerookte rib-eye, spitskool met ansjovis en knoflook van de bbq. Een schotel met gerookte kip, kaas, pepers en tortillachips ‘on the side’. Alles is heerlijk op smaak en we zijn van alle gemakken voorzien.
De muziek gaat een tandje harder en we dansen en zingen alsof ons leven er vanaf hangt. Koen en Gladys zien een Fernando en Mark die zich helemaal thuis voelen en die niet aan het werk zijn. Mark zegt op een gegeven moment: ‘Grappig eigenlijk hoe zoiets gaat, dat Koen en Gladys als vaste gasten een soort van vrienden zijn geworden’. Ik kijk mark aan en zeg: ‘Precies, dat gevoel heb ik ook’.
We zitten naast elkaar, Koen komt tussen ons in staan en schenkt nog een mooi glas wijn in. ‘Jongens, ik wil even iets kwijt, ik best wel kan zeggen dat ik jullie eigenlijk als mijn vrienden beschouw…’. Het raakt mij. De woorden komen uit het hart. ‘Koen, dit is precies wat Mark net tegen mij zei, wij beschouwen jullie niet als gasten maar als vrienden!’
‘Maar de eerstvolgende keer kom ik als vriend bij jullie eten en betaal ik wel als gast!’, zegt Koen.
Fernando Jonker
