De toekomst is zelden helder. Zeker niet in tijden waarin de wereld lijkt te kantelen. Wereldleiders verkondigen hun decreten, en elders stijgt witte rook op. Habemus Papam! Gejuich klinkt op een volgepakt plein in Rome. Maar al snel eist een andere wereldleider de aandacht op. Zijn naam is zo vaak genoemd dat herhaling overbodig is.
Ook Alkmaar staat voor onverwachte uitdagingen. Het gezegde ’twee geloven op een kussen, daar slaapt de duivel tussen’ krijgt opnieuw betekenis. Oude kwesties, zoals het gedoe rond woonwagenbewoners—nu reizigers genoemd—komen weer bovendrijven. Hoewel er schijnbaar een oplossing is gevonden, zal het nog jaren duren voordat deze werkelijkheid wordt. Wachten lijkt de norm te zijn geworden. Of het nu gaat om een telefoongesprek of een wachtkamer, het is verstandig om wat brood en drinken mee te nemen. Voor je het weet, ben je uitgedroogd.
Neem de nieuwe school in Vronermeer. Gebouwd met het oog op de toekomst, huisvestend twee geloven onder één dak. Maar een nieuwe wijk trekt gezinnen aan. Dat deze gezinnen kinderen krijgen en dat die kinderen naar school gaan, is voorspelbaar. Dat de toestroom zo snel zou zijn, daar hadden de planners niet op gerekend. Het resultaat? Overvolle klassen en de noodzaak om elders onderdak te zoeken. Maar daar ligt een snelweg tussen. Er is een tunnel, er zijn mogelijkheden. Maar als je ene kind naar een andere school in een andere wijk moet, en je andere kind op de oorspronkelijke school blijft, wie gaat dan voor? De hamvraag dringt zich op.
Voor tweeverdieners die thuis kunnen werken, is het een kwestie van wie de meeste tijd heeft. Maar voor eenverdieners of eenoudergezinnen is het lastiger. Jezelf in tweeën splitsen is onmogelijk. De buren inschakelen? Ook geen ideale oplossing. Wat rest is het plaatsen van flexibele noodlokalen, ten koste van het speelplein. Een moeilijke keuze. Ik geef het de bestuurders maar te doen. Of beter gezegd: te laten.
IkWik
