Van de week had ik met de moeder van mijn dochter (Dana) een ouder bespreking op haar nieuwe school in Amsterdam. Wij zijn inmiddels al een paar jaar gescheiden, maar gaan nog vaak samen naar ouder besprekingen van school. De Hotelschool is het voor Dana geworden. De zelfde school waar ik zelf op heb gezeten. Het was niet voor lange duur mijn schooltijd op de hotelschool. De school is gevestigd vlakbij het Leidseplein. Toen ik dat eenmaal ontdekt had was was mijn absentie te hoog op school. Wel zo erg dat het niet meer in te halen was. Ik had twee keuzes. En eigenlijk hebben we allemaal altijd wel minimaal twee keuzes. De eerste was van school af te gaan. De tweede was de koksopleiding doen. Omdat toen in die tijd kok in mijn ogen niet echt een aanzienlijk beroep was koos ik ervoor om van school te gaan. Grappig is natuurlijk dat ik uiteindelijk wel kok ben geworden.
Met de moeder van mijn kinderen sprak ik af de zelfde trein te pakken naar Amsterdam. En eigenlijk bleek de reis naar de hotelschool niet veel te zijn veranderd sinds mijn tijd. Zelfde tram, zelfde halte en de reisduur was ook het zelfde. Eenmaal aangekomen kwam Dana om onze nek hangen. Keurig in wit overhemd, met een zwart schort. De tijd op de middelbare school vond Dana vreselijk. Niet per se omdat het geen leuke school was of geen leuke leraren. Dana begreep gewoon niet waarom ze sommige dingen moest leren waar ze toch niks mee ging doen. Ze mocht ook de havo doen en dat had ze ook makkelijk gekund, maar net als haar vader hield ze gewoon niet zoveel van leren. En zei ze ook pap ik ben gewoon een mavo kindje net als jij. Ik zeg altijd, en daar wil ik niemand mee schofferen, een vwo leerling berekent hoe hij een fiets in de sloot gooit, een havo leerling laat iemand anders een fiets in de sloot gooien en een mavo leerling pakt die fiets en gooit ‘m in de sloot.
We kijken even bij haar in het schoolrestaurant. We zijn trots. 16 jaar en daar staat ze toch even te shinen. En ze heeft het heel erg naar haar zin. En ze maakt zelfs haar huiswerk. Waarom? Omdat ze ergens doelgericht voor leert. En dat gaat haar een stuk makkelijker af.
We worden verzocht plaats te nemen in een zaal waar ons voorlichting wordt gegeven over wat er allemaal gaat gebeuren de aankomende schooljaren. Dan worden we verzocht om met Dana haar mentor mee te gaan en krijgen we nog wat meer uitleg betreft het komende schooljaar. De voorlichting duurde minder lang dan we dachten. We besluiten in het restaurant nog een glaasje bubbels te drinken alvorens we naar huis gaan. En zoals iedere ouder zich wel kan voorstellen is dit wellicht één van de lekkerste glaasjes bubbels die ik ooit gedronken heb. We zijn allebei apentrots.
Dan besluiten we te gaan. Anders moeten we haasten voor de trein. En daar hebben we geen zin in. Ik loop naar buiten en merk als snel dat de moeder van mijn kinderen niet achter mij aangelopen is. Ik kijk door het raam en zie haar staan met een vrouw die eerst voorlichting gaf in het zaaltje. Na 5 minuten besluit ik toch naar binnen te lopen om te zeggen dat we moeten gaan. Anders missen we onze trein. De vrouw waar ze mee staat te praten blijkt dus de daadwerkelijke mentor van Dana. Wij zaten dus helemaal bij de verkeerde mentor.
Jullie zijn de ouders van Dana. Aangenaam. Wij zijn super blij met Dana als leerling en het is zo’n fijne leerling. Niet alleen ik vind dat, maar alle leraren lopen met haar weg. Wat ons nog meer trots maakt. Van rebelse mavo leerling naar een voorbeeldige student op de hotelschool… We nemen afscheid en lopen richting de tram. En als gescheiden ouders hebben we een hoop mee gemaakt. Ook mindere leuke dingen… De moeder van mijn kinderen zegt: we hebben niet alles altijd even goed gedaan, maar we mogen wel heel trots zijn op hoe de meiden nu in het leven staan… Waarop ik antwoord: Daar, daar ben ik het helemaal mee eens…
Fernando Jonker
