De moeder van mijn vriendin is met haar vriend Maurice naar Groningen verhuisd. Als er iemand in het leven van mijn vriendin is die ze mist, is het haar moeder. ‘Maaaaaammmmmmmmieeeee’ is wat ik hoor, wanneer ze haar moeder weer ziet. Door corona is het gemis nog groter dan normaal (als dat al kan) en vooral het gemis van een ‘ik laat je nooit meer los knuffel’ is niet te beschrijven zo intens.
Het gemis van een dierbare kan voelen als een hongergevoel. Alleen dan zoals voeding voor de ziel die je mist. Wanneer je hangry bent (humeurig door honger /trek) kun je soms best onredelijk zijn, vanwege het hongergevoel dat niet wordt gevoed op dat moment.
Nu is mijn vriendin zo af en toe hangry, maar dat gevoel is niet te vergelijken met het gemis van je dierbare. In dit geval het gemis van haar moeder. Na een woordenwisseling en een kleine ruzie drong het tot mij door: ze mist haar moeder en heeft de liefde en de genegenheid van haar moeder nodig. Meteen heb ik haar opgepikt en zijn we vertrokken naar Groningen.
De definitie van gastvrijheid is letterlijk: gulheid in het ontvangen van gasten.
Hotel Mammie (de naam van de logeerkamer bij de moeder van mijn vriendin) is de weerspiegeling van gulheid in het ontvangen van gasten. De eerste keer dat ik bij hotel Mammie verbleef drong dit langzaam tot mij door. Niks, maar dan ook niks, is teveel gevraagd en niks, maar dan ook niks, kom je tekort. Het gulle onthalen is bij hotel Mammie iets waar veel horeca nog iets van kan leren. Het komt voort uit een lief zijn, zonder er iets voor terug te willen hebben of te verwachten.
Als chef-kok zijnde is het bij Mammie voor mij een verademing. Misschien de kleinste thuiskeuken die ik mij kan bedenken, maar groots in de mogelijkheden die het biedt. Elk keukengerei is aanwezig. En dan niet een keukenmachine van de Blokker, maar een professionele machine. Potten, pannen, pannenlikkers, spatels, messen, maatbekers, enz. enz. Zoals overeengekomen zouden mijn vriendin en ik koken. Italiaans was het thema. En de dag erna zouden Mammie en Maurice Indisch koken.
Als chef-kok kook ik thuis niet heel vaak. En wanneer ik kook, is dat meestel een eenpansgerecht. Hier in de keuken van Mammie konden wij lekker onze gang gaan. Gegrilde aubergine, salade Siciliana, spicy gamba’s, gevulde ravioli, Beurre blanc en bruchette werden uit het keukentje getoverd. Eenmaal aan tafel doen we ons tegoed aan lekkere wijn, heerlijk eten en goed gezelschap. Er is voor een chef niks mooiers dan de mensen voor wie je kookt te zien genieten. En de dankbaarheid die je ziet, vervult je met een fijn gevoel welke ook moeilijk te beschrijven is.
Na het eten is het Maurice die opstaat en de vraag stelt: ‘koffie?’ ‘Ja, heerlijk’! En met de koffie komt de fles Bourbon op tafel. Mammie tovert een lekkere kleffe brownie tevoorschijn en de café complet is compleet! En ook hier de gulheid in het ontvangen van gasten. Alles is gul en vrij. En niet omdat het moet of omdat het wordt verwacht… Het is de weerspiegeling van gastvrijheid!
