Toen ik mijn droom wilde waarmaken (chef-kok van mijn eigen restaurant) belde ik altijd mijn vader of hij eventueel mee wilde gaan een horeca onderneming te bezichtigen. Word nooit verliefd op een huis of een pand was zijn advies altijd. En hij had gelijk. Als je verliefd wordt op een huis of een pand ga je altijd teveel betalen. Dus wanneer ik weer eens een pand had gezien om te bezichtigen ging mijn vader altijd mee. En je raadt het al: het was nooit goed genoeg. Locatie niet goed, vraagprijs te hoog, parkeerplekken, enz. Soms baalde ik dan wel omdat mijn vader dan eigenlijk altijd wel gelijk had. Ik zag alles door een roze bril natuurlijk.
Toen mark en ik Fernando’s al hadden gekocht heb ik pas mijn vader gebeld. Pap we hebben een restaurant gekocht. O, wat leuk, moest ik niet eens mee om te kijken vroeg hij. Ik zei toen nee pap, maar ik denk wel dat dit het is hoor! Toen we eenmaal de sleutel kregen heb ik mijn vader gelijk gevraagd om langs te komen. En zoals ik mijn vader ken, liep hij door het pand Fernando’s, bedenkend, niks zeggend en observerend. En pap, en, wat vind je ervan? Ik dacht eigenlijk dat hij er wel iets op aan te merken had. Maar zijn antwoord was, dit zou nog wel eens wat kunnen worden! En ja, achteraf had hij gelijk.
Een onderneming beginnen is niet niks. En heel spannend (vooral in het begin en wanneer er iets tegen zit). En als er dan een keer iets tegen zat bij Fernando’s en ik vertelde mijn vader erover, dan zei hij, Fernando, jij wilde een fiets dan zal je moeten fietsen ook! En zo is het ook echt. Nu heb ik in dit geval niet één fiets maar twee fietsen, en dat fietst eens stuk moeilijker kan ik je vertellen.
Bij la Locanda, het restaurantje op de hoek met rode stoeptegel voor de deur, dat ik samen met Joey heb, is ook het nodige aan de hand geweest. Wij zaten zonder koks. De jongens uit de keuken gingen hun eigen weg. En eerlijk is eerlijk; ze hebben wel qua keuken la Locanda goed op de kaart gezet. Maar wat ga je doen als je geen koks meer hebt? Ik ben niet van een advertentie plaatsen dat we opzoek naar koks zijn. Ten eerste omdat er aardig wat op af zal komen waar je geen idee van zal hebben wat je in huis haalt. En ten tweede liever iemand via via.
Tot de tijd dat we een nieuwe kok zouden vinden heb ik met Joey een plan gemaakt. Het enige was wel dat Joey de keuken in zou gaan met ondersteuning van mij. En we hebben het concept ietsje aangepast. Respect voor mijn vriend. Die heeft de keuken opgepakt en dat gaat ‘m goed af moet ik zeggen. Hij is in het diepe gegooid, maar heeft zijn hoofd aardig boven water gehouden. Ik sprak Joey van de week, als je moet dan moet je en dan kom je er achter dat je tot veel dingen in staat ben. Ik ben trots op hem en echt veel respect! Het enige dat ik op zijn reactie kon zeggen waren de woorden van mijn vader: ”Jij wilde een fiets, dan zal je moeten fietsen ook!”
Fernando Jonker
