Ik ben eruit. Ik ga bewust solliciteren. De kans dat ik word aangenomen is vrij klein, maar het blijft een feit dat niet geschoten de haas in leven laat.
Tegenwoordig moet je van alle markten thuis zijn, maar ook dat is mij niet direct gegeven. Voor dit moment maak ik een pas op de plaats. Waarbij PAS staat voor Progressief Alkmaarse Senior. Jawel, slechts één lid kent deze partij, en wel Wik. Elders in het land bestaat overigens ook een partij met dezelfde naam, maar dat terzijde.
Waar ik naar heb gesolliciteerd? Naar vrijwillig spuitgast. Victor bracht mij op dit idee en, hoewel met de hakken over de sloot, ben ik aangenomen. Spuitgast, met een eigen spuitnummer: elf.
Hoe ik op dit idee ben gekomen, is geen raadsel. De debatten van de afgelopen tijd hebben mij op dit spoor gezet. Ze hebben niet alleen voor verwarring gezorgd, maar mij ook doen besluiten mijn stem verloren te laten gaan. Dat kan er weer voor zorgen dat ik als onpartijdig lid van de gemeenschap mijn columns kan blijven schrijven. En dat biedt mij de gelegenheid mijn blik op het geheel te blijven richten.
Ik houd mijn ogen wijd open. Ik kijk er niet vreemd van op wanneer de botte bijlen weer worden geslepen. Mijn kardinaalsmutsje heb ik ingeruild voor een hoed, die ik op gepaste wijze voor de ander zal afnemen. Dat Alkmaar in Beeld mij van deze hoed heeft voorzien, en dat het merendeel van de mannelijke bevolking destijds een grote sigaar tot zijn beschikking had, ook dat beeld is mij niet ontgaan.
En dat de bevolking in Alkmaar toen al werd bestuurd door een burgemeester en wethouders, is eveneens een gegeven. Betekent dit dat wij, levend in een andere eeuw, op gelijke voet doorgaan? Waarschijnlijk niet, omdat zich van alle kanten bedreigingen aandienen.
Wanneer Jan op de hoek van de straat met het Alkmaars Weekblad in zijn hand furore probeert te maken, zijn het de flyers van andere partijen die door de wind worden weggeblazen. En menig voorbijganger bedankt vriendelijk voor zo’n flyer.
Waar is Bertje gebleven? Hoor ik daar het geluid van een lier? Of wat te denken van al die flierefluiters die zachtzoevend de fietspaden terroriseren?
Moeten we ons voorbereiden op hogere lokale belastingen? Gaat het ene plan plat, zodat het andere de hemel kan bestormen? Wat staat ons nog meer te wachten? Gaat Dijk en Waard ons qua inwonersaantal voorbijstreven? En wat te denken van al die projecten die in de buurgemeente met voortvarendheid worden gerealiseerd?
Het lijkt daar soms alsof vergunningen worden uitgedeeld als visvergunningen. En hoeveel zijwegen moeten er worden bewandeld om het iedereen naar de zin te maken?
Je merkt het al. Spuit elf doet wat voorspelbaar is: modder.
IkWik
