Sinds ik een kinderwens had, ben ik anders naar de wereld gaan kijken. Ik werd me bewuster van de risico’s, de ongelijkheden en de onrechtvaardigheden die anderen soms overkomen, maar die ook mijn eigen kinderen zouden kunnen raken. Kritischer, eerlijker, en ook gevoeliger voor verhalen die je anders misschien voorbij laat gaan.
Nu ik twee kleine meiden heb, is dat besef alleen maar sterker geworden. Ik wil dat zij opgroeien in een samenleving waar ze zonder angst kunnen bewegen, zichzelf kunnen zijn en keuzes kunnen maken zonder beperkingen. Waar ze veilig over straat kunnen, gehoord worden en gerespecteerd. Die wens is mijn kompas geworden; het bepaalt hoe ik kijk naar mijn omgeving en hoe ik reageer op onrecht.
Juist daarom kwamen de gebeurtenissen rond vrouwenrechten in november zo dichtbij. Ik was aanwezig bij de pro-choice demonstratie‘Abortus is zorg’, liep mee in de mars‘Stop geweld tegen vrouwen’ en woonde de lancering van‘Alkmaar breekt de stilte’ bij in poppodium Victorie.
Drie momenten waarvan ik vooraf dacht dat ik ze vooral zou volgen, maar die me uiteindelijk diep raakten. De verhalen die daar werden gedeeld waren rauw en pijnlijk, maar ook ongelooflijk krachtig. Ze lieten zien hoeveel moed het vraagt om te spreken. En hoeveel werk er nog te doen is, ook hier in Alkmaar.
Daarmee waren deze novemberweken meer dan een rij data op de kalender. Ze waren een spiegel. Ze lieten betrokkenheid zien, maar ook urgentie. Naast deze evenementen zie je in de stad ook steeds meer tekenen van verandering. De Alkmaarse Dolle Mina’s zijn duidelijker aanwezig: bij acties, in het straatbeeld, in gesprekken.
Tegelijkertijd sluiten steeds meer mannen zich aan bij protesten en marsen, en spreken ze zich openlijk uit. Dat alles samen geeft een gevoel van richting. Het voelt alsof we vooruitgaan. Niet omdat alles al goed is, maar omdat steeds meer mensen laten zien dat ze verandering willen en bereid zijn daaraan bij te dragen.
Het aantal misdrijven in Nederland daalt al een paar jaar nauwelijks, en de gemeente Alkmaar vormt daarop geen uitzondering. Afgelopen jaar deden inwoners hier 4.814 keer aangifte, blijkt uit politiecijfers. Meer dan gemiddeld in de vijf jaar daarvoor. Dit laat zien dat geweld en intimidatie dichtbij zijn, en dat ook het gesprek en acties rondom vrouwenrechten nog steeds hard nodig zijn.
Daarom mijn uitnodiging: kijk niet weg. Luister naar verhalen, stel vragen, loop mee als je kunt, steun wie het nodig heeft en help meebouwen aan een stad waar iedereen zich vrij en veilig kan bewegen. Grote veranderingen beginnen klein. Vaak precies op het moment dat iemand besluit niet langer stil te blijven.
Lilian Jonker
fractiemedewerker voor de Partij voor de Dieren Alkmaar
