Knetterende brommers, bonkende muziek, knallend vuurwerk
Column IkWik
Gepubliceerd: 29 augustus 2025
GEHARREWAR
Het zal je maar gebeuren: ineens word je weggezet als politiek columnist. Nu neem ik dat politieke niet al te zwaar, hooguit lever ik wat kanttekeningen in de marge. Het brengt zelden de gemoederen in beroering – en dat is misschien maar goed ook. Toch zou het mooi zijn als lezers soms wél reageerden op wat ik schrijf. Maar goed, Alkmaar richt zijn blik weer op stad én ommeland, en ook daar valt genoeg te beleven.
Neem de rechtspraak anno 1630. Toen waren schandpalen de norm en kreeg het spinhuis een opvoedende rol voor vrouwen die uit de pas liepen. Een arm negentienjarig meisje dat beschuldigd werd van het verleiden van een getrouwde man, een kind dat klappen kreeg, of een kip die werd gestolen – het kon allemaal voor de rechter komen. Het volk verdrong zich om de uitspraak te horen. En eerlijk is eerlijk: sommige kwesties lijken ook vandaag nog akelig herkenbaar. Het is niet de geschiedenis die zich herhaalt, maar de mens.
En dichter bij huis? Een parkje dat meer weg heeft van een overlastbron. Knetterende brommers, bonkende muziek, knallend vuurwerk. De Groene Voet die letterlijk onder de voet wordt gelopen. Wheelies, opgevoerde fatbikes, jongeren met drank of erger bij de skatebaan. “De jeugd zoekt nu eenmaal andere manieren om samen te zijn,” hoor je dan. Totdat er weer een verzoek bij de handhavers ligt: surveilleer wat vaker. Rust, orde en regelmaat – voor de bewoners is het een dunne lijn. Dienstbaar en waakzaam, zo staat het op de politieauto’s. Maar de praktijk is weerbarstig.
Gelukkig zijn er ook lichtpuntjes. Zoals een dorp dat dolblij is met Caroline, je weet wel – van de BBB. Zij trekt zich tenminste iets aan van de zorgen om verdwijnende dorpsscholen. Want regels zijn regels: komt het aantal leerlingen onder een bepaalde grens, dan dreigt sluiting. Dorpsbewoners weten wat er op het spel staat en laten van zich horen. Saamhorigheid voert daar de boventoon. Dus toen Caroline hielp om de school in Grootschermer open te houden, werd dat gevierd met ballonnen – en kwam zelfs wethouder Te Beest langs om een compliment in ontvangst te nemen. Jazeker, zelfs de gemeente Alkmaar kreeg applaus.
Zo kan het dus ook, in een tijdperk waarin het vaak anders klinkt. Leven in de brouwerij laten we dan wel weer aan Den Haag. Daar stapelen de zorgen zich nog steeds op, vergezeld van de nodige kwel. En over kwel gesproken: hoe staat het eigenlijk met SPA, de Senioren Partij Alkmaar? Zijn de bubbels er definitief uit, is het sprankelende verloren? Of volgt er nog een wederopstanding? Wie het weet mag het zeggen. Ik houd voorlopig wijselijk mijn mond.