Vanaf mijn 16e, nadat ik voor de derde keer van school was gestuurd, maak ik weken van veertig tot zeventig uur. Soms van ’s ochtends vroeg tot diep in de nacht, en af en toe trok ik zelfs een ‘nachie’ door. Als het rustig was, zocht ik net zo lang door zodat ik toch nog wat te doen had. Ik leefde op mijn werkadrenaline. Druk was niet druk genoeg. Het is niet anders met mijn bedrijf nu. 6.30 uur op, mails beantwoorden, de auto in, op weg naar een van de vele opdrachtgevers die we in de loop der jaren hebben bediend. Snel lunchen bij een tankstation en weer door. Vaak drie of vier opdrachten per dag en na de laatste presentatie nog langs de grote gele M of de rode KFC.
En als ik thuis kwam, even een half uurtje knuffelen met de hond, koppie thee, de herhaling van DWDD kijken en naar bed. Zes uur later ging de wekker weer. Dag in, dag uit. Heel af en toe was er een kantoordagje. Mails beantwoorden, voorstellen schrijven, bijkletsen en heel veel appen. In het weekend was er tijd voor vrouw, hond en katten en zat ik vaak uitgeblust, maar tevreden op de bank. Natuurlijk werd ook dan ook het sociale en sportleven bijgewerkt en startte de nieuwe werkweek alweer op zondagmiddag. Ik bereidde dan de komende week voor en genoot van mijn favoriete sportprogramma NOS Langs de lijn. Heerlijk.
En dat allemaal met veel leuke en inspirerende mensen om mij heen. Want dat is tenslotte onze en mijn missie: wij leren mensen met andere mensen omgaan. Werkgever met werknemer, medewerkers met elkaar en bedrijf met klant. En daar moet je zelf het goede voorbeeld in geven.
Ik voelde me zalig, want ik kon al mijn hobby’s combineren. Omgaan met mensen, kijken en luisteren naar sport en knetterhard werken. Het leven lachte mij toe. Om af en toe bij te komen, gingen we naar Oostenrijk, Kreta of een weekeindje naar onze favoriete eiland Vlieland. Want wie hard werkt, moet ook hard genieten. En dat deed ik. Tot 15 maart 2020. Na weken van ‘het valt wel mee, het komt goed, het is soort van een griep, het wordt zwaar overdreven’ stortte alles in elkaar. In een tijdsbestek van vier dagen werden al mijn opdrachten geannuleerd, ging er geen sportwedstrijd meer door en mocht ik ook ‘mezelf’ niet meer zijn. Ik ben namelijk van het ‘live’ contact maken, verbinden, handen schudden en knuffelen.
We werden geconfronteerd met 3 Lockdowns, 2 avondklokken, we hadden de Delta, Omicron, 1, 2 en 3G, verplichte en vrijwillige mondkapjes, de 1.5 meter economie, geen handen of knuffels, vaccinaties, boosters, PCR- en zelftesten, een QR Code Nationaal en internationaal, thuiswerken via Teams of andere livestream diensten, talloze persconferenties met Hugo en Mark die op de achtergrond werden vergezeld met gebarentolken en dat noemde we het Nieuwe Normaal. Ik begon te wennen aan de lange wandeltochten met mijn hond, keek dagelijks met veel plezier naar Say Yes to the Dress, genoot van de rust op straat tijdens een Lockdown of avondklok, zat steevast op de hoek van de keukenbank te werken, was (te) vaak thuis volgens mijn echtgenote, werd ik een heuse Livestream professional en vond niets doen best een leuk en goed doordacht concept! Sterker nog; Ik werd er goed in!
Maar afgelopen week ging het stoplicht op groen, gingen de stal deuren weer open, werden de ijzeren hekken verwijderd, gingen mijn mondkapjes in het haardvuur, delete ik mijn QR Code naar de digitale prullenbak van mijn mobiel en klonk het startschot voor het Oude Normaal. Rucksichlos en zonder restricties zette Minister Kuipers, 2 jaar na dato, een streep door het Nieuwe Normaal en de 1.5 economie. Heerlijk!!!!! Ik kan mijn oude Ritme weer weer oppakken en ‘Normaal’ omgaan met mensen en ik hoop dat iedereen hetzelfde doet.
Nu 2 jaar vol aan de bak en dan maar eens kijken wat ik heb geleerd van de afgelopen periode.
Milo Berlijn
Trainer/eigenaar Trainmark – www.trainmark.nl
