Het is niet altijd verstandig om overal je oor te luister te leggen. Het gezegde ‘kleine potjes hebben grote oren’ geldt nog steeds. En als er dan vragen opborrelen, hoeft niet meteen het hek van de dam. Wie echt een duidelijk antwoord wil, moet er rekening mee houden dat er vaak om de kern heen wordt gedraaid. Dat geeft de gemiddelde burger weinig moed. Het vraagt om een lange adem. En aangezien steeds meer mensen aan kortademigheid lijden — figuurlijk of letterlijk — zou wat extra zuurstof geen kwaad kunnen.
Natuurlijk probeert de gemeenteraad beslissingen te nemen die aansluiten bij de wensen van de burger. Maar waar sommigen rekenen op vertrouwde oplossingen, schrikken anderen zich rot wanneer ‘vernieuwing’ betekent dat het oude wordt ingeruild. Geen gewoon speelveldje meer, maar een heuse Skills Garden. Hip en modern — maar niet iedereen zit daarop te wachten.
Dat de buurt in opstand komt, is niet verrassend. Handtekeningen worden verzameld, appjes vliegen in het rond, en voor je het weet belandt alles op het bureau van iemand die er iets mee moet.
Goed bedoeld is helaas niet altijd goed ontvangen. Waar kunstgras weinig onderhoud vraagt, draagt natuurlijk gras bij aan biodiversiteit. Daar worden bijen en insecten vrolijk van — en wie goed kijkt, ziet dat zij ook iets terugdoen.
Meer bewegen is een ander doel. Kinderen uitnodigen om te rennen, rollen, klimmen. In een tijd van energiearmoede, eenzaamheid en bewegingsarmoede, is dat pure noodzaak. De lanen lonken, de paden roepen. Al blijken die ‘paden’ dan soms gewoon uit gras te bestaan. Gras dat groeit, woekert, en zomaar ‘twee kontjes hoog’ wordt — als je even niet oplet.
Ooit volgde ik het 7e leerjaar. De VGLO — Voortgezet Lager Onderwijs. We kregen muziekles, met een werkboek dat mij altijd is bijgebleven. De titel luidde: Niet horen, maar luisteren.
Dat is me bijgebleven. Want we hóren tegenwoordig van alles, maar luisteren doen we steeds minder. We nemen nauwelijks de tijd om iemand uit te laten praten. We klimmen liever op de spreekwoordelijke haverkist en bestendigen ons gelijk met stevige meningen.
Toch… soms wordt er echt geluisterd. Zoals bij het eerder genoemde probleem. Geen woedende demonstraties of strijdkreten, maar een gezamenlijk standpunt. En dan blijkt: het kán dus wel. Een compromis, in een tijd die daar zelden ruimte voor lijkt te bieden.
Hulde, zou ik zeggen.
IkWik
