Parlevinker
Column IkWik
Gepubliceerd: 15 augustus 2025
Klip en klaar
Maar die vraag blijft. Dat Alkmaar een probleem heeft met dak- en thuislozen is duidelijk. Het aantal groeit, en met een groot deel van deze groep is nauwelijks land te bezeilen. Wordt het de zachte hand, of moet er een wapenstok aan te pas komen? Zijn handhavers in staat dit terug te dringen? Zal repressie het gevoel van onveiligheid verminderen – of verplaatst de overlast zich simpelweg? Vinden de dealers ook die nieuwe plek? Wat leveren boetes op? Of verdwijnen deze mensen gewoon in de nacht? Joost mag het weten.
Het gemeentebestuur neemt besluiten. Vaak niet in lijn met wat omwonenden willen, die immers met de ‘verschoppelingen’ worden opgescheept. Middelen om het probleem snel op te lossen ontbreken. De hulpverlening schiet tekort. En de bereidheid tot medewerking bij burgers slinkt.
“Tijd voor keiharde actie tegen daklozenoverlast”, zegt OPA. “Gezinnen leven met angst, je moet een grens trekken.”
“Met hard optreden vermalen we mensen”, vindt Rigo Wijdogen. “Je vernielt meer dan je repareert. Deze puinhoop is door Alkmaar zelf gemaakt, jarenlang onderschat, en de oplossing steeds vooruitgeschoven.” Ondertussen wordt er ook nog bezuinigd op sociale voorzieningen.
In Alkmaar wordt gezocht naar plekken waar mensen met overlast hun leven op eigen wijze kunnen inrichten. Misschien, zo wordt gefluisterd, op eilandjes in het Geestmerambacht. Tiny houses, een keer per week bevoorraad door een parlevinker – een oud beroep in een nieuw jasje.
En naast die gezochte ‘buurtjes’ komen er mogelijk ook Skaeve Huse. Liefst ver uit de bebouwing, om de hinder voor omwonenden te beperken. Plekken waar mensen met complexe problematiek tot rust kunnen komen, omringd door een zorg- en veiligheidsprogramma. Politie en brandweer moeten instemmen, zegt wethouder Robert te Beest. En zo krijgt het Beestje een naam.
Alkmaar, let op uw saeck.
IkWik